Είμαι ένας ιδιωτικός υπάλληλος σε εταιρία που φαίνεται να μην αντιμετωπίζει πρόβλημα σχετικά με την κρίση.
Πριν πέντε έτη πήρα στεγαστικό δάνειο σε ευρώ - μαζί με χιλιάδες Έλληνες ακόμα- και αυτό που με απασχολεί είναι σε περίπτωση που υπάρξει έξοδος από το ευρώ, τι θα γίνει με το στεγαστικό μου και πως θα μπορώ να συνεχίσω την ομαλή αποπληρωμή του όταν η αξία του μισθού μου θα έχει μειωθεί δραματικά όπως μας περιγράφετε.
Ποια λοιπόν θα είναι η τύχη και η αντιμετώπιση των στεγαστικών δανείων σε περίπτωση εξόδου της χώρας από το ευρώ;
Με εκτίμηση
ΠΧ
Απάντηση: Δεν μπορεί να υπάρξει μια ακριβής υποθετική απάντηση σε μια υποθετική ερώτηση. Θα επιχειρήσω, όχι να σου δώσω την απάντηση αλλά να παραθέσω τα δεδομένα με τα οποία θα αποφασίσουν εκείνοι που θα πρέπει να αποφασίσουν αν ου μη γένοιτο...
Αν υποθέσουμε πως επιστρέφαμε στη δραχμή, είναι λογικό οι καταθέσεις να μετατραπούν αυτόματα σε δραχμές. Άρα, το μέρος των καταθέσεων σε δραχμές θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει δάνεια σε δραχμές.
Ένα μεγάλο μέρος των δανείων που έχουν δώσει οι τράπεζες όμως έχει σαν πηγή χρηματοδότησης το εξωτερικό, άρα θα πρέπει να παραμείνουν και να πληρωθούν σε Ευρώ. Μεταξύ των δύο κατηγοριών όμως δεν υπάρχει σαφής διαχωριστική γραμμή, οπότε το τι θα γινόταν είναι αδιευκρίνιστο.
Α Περίπτωση: τα δάνεια μετατρέπονται σε δραχμή...
Κάποιος π.χ. που έχει πάρει ένα δάνειο στεγαστικό 100.000 ευρώ με επιτόκιο 4% πληρώνει τόκους 333 ευρώ το μήνα και με εισόδημα 1.500 ευρώ τα βγάζει πέρα μια χαρά.
Ο ίδιος, μετά από μια αλλαγή νομίσματος με βάση π.χ. 500 δρχ. προς 1 ευρώ θα βρισκόταν με ένα δάνειο 50 εκατ. δρχ. και μισθό 750.000 δρχ. το μήνα. Επειδή όμως η δραχμή δεν είναι ευρώ, θα είχε ένα επιτόκιο μεταξύ 25-30%, όπως και είχε παλιά στις καλές μέρες όταν ο πληθωρισμός ήταν στο 15%.
Αυτό σημαίνει 50.000.000 επί 30% ίσον 15.000.000 ετησίως τόκους, με εισόδημα 750.000 επί 12 ίσον 9.000.000 δραχμές ετησίως.
Για τους τόκους μόνο θα χρειαζόταν να βρει και άλλα 5.000.000 το χρόνο.
Β Περίπτωση: τα δάνεια μένουν σε ευρώ...
Αν τα δάνεια μείνουν σε ευρώ το επιτόκιο μένει με αναφορά στο επιτόκιο του ευρώ, αλλά θα πρέπει να υπολογίσουμε και συν το ρίσκο της χώρας που προσδιορίζεται από τα επιτόκια με τα οποία δανείζεται το κράτος.
Επιπλέον με κάθε υποτίμηση της δραχμής η αξία του δανείου θα μεγαλώνει. Αυτό φαίνεται ακόμη πιο καταστροφικό καθώς μετά μια χρεοκοπία η δραχμή θα χρειαστεί δεκαετίες να ορθοποδήσει.
Αυτό πάντως που δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου είναι να χαρίζονται τα δάνεια μετά από μια κρίση.
Τώρα φαντάζομαι καταλαβαίνεις γιατί υποστηρίζω πως η έξοδος από το ευρώ σημαίνει καταστροφή μεγαλύτερη από το 1922 και όποιος την «πετύχει» έχει την τύχη αυτών που επωμιστήκαν την ευθύνη της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου