Γιατί είναι χαμένη υπόθεση…

Είναι να απορεί κανείς με την αφέλεια ή έστω την εσκεμμένη επίδειξη αφέλειας των μελών του κυβερνώντος θιάσου (γιατί η επιμονή στην αντίληψη διαχείρισης της εξουσίας ως παράσταση μόνο σε περιοδεύοντα θίασο παραπέμπει...) σε σχέση με την επιστροφή των καταθέσεων και εν γένει την επιστροφή της οικονομικής ανάπτυξης.

Τους τελευταίους μήνες οι κυβερνώντες πίστεψαν και διέρρεαν στον τύπο πως με την απελευθέρωση από τα capital controls του νέου χρήματος, οι καταθέσεις θα επιστρέψουν στις τράπεζες (ή έστω ένα ικανό μέρος αυτών). Έτσι, οι τράπεζες  μαζί με μέρος της υπόληψης θα ανακτήσουν και  μέρος της χαμένης ρευστότητας  με αποτέλεσμα τη χρηματοδότηση της οικονομίας και την έλευση της πολυπόθητης ανάκαμψης που αποτελεί μια εκ των προϋποθέσεων της συνέχισης νομής της εξουσίας μέχρι το τέλος της τετραετίας.

Παρά μερικά διθυραμβικά θερινά δημοσιεύματα για τα δισ. ευρώ που επέστρεψαν ήδη στις τράπεζες, η στήλη εκφράζει τον προβληματισμό της για την αποτελεσματικότητα του εγχειρήματος. Τον προβληματισμό τους εκφράζουν και τραπεζικά στελέχη των οποίων ζήτησα τη γνώμη.

Η αχίλλειος πτέρνα της κυβέρνησης  του κ. Τσίπρα ονομάζεται εμπιστοσύνη. Κανείς εχέφρων (και συνήθως οι έχοντες καταθέσεις και δυνάμενοι να πραγματοποιήσουν επενδύσεις εκτός της ροπής προς την ανάληψη ρίσκου είναι και εχέφρονες) δεν εμπιστεύεται μια κυβέρνηση που:

α) Συνεχίζει να  χρησιμοποιεί εκτεταμένη διγλωσσία είτε όταν άλλα διακηρύττει στο εσωτερικό και άλλα στο εξωτερικό ή άλλα λέει και άλλα κάνει... Π.χ. Ελληνικό - Μπαλτάς - Κυρίτσης, ΔΕΗ - Σκουρλέτης, λιμάνι - Δρίτσας.

β) Πριν λίγες μέρες ο κ. Κατρούγκαλος εν μέσω της "αθωότητας" που διακρίνει τους αριστερούς περί τα οικονομικά δήλωνε περιχαρής πως τα μέτρα του πλήττουν μόνο το 20%. Προφανώς και πρόκειται περί άλλης μιας προπαγανδιστικής "στρακαστρούκας" για την προβολή του ταξικού προσήμου της κυβερνητικής πολιτικής. Ας δεχτούμε λοιπόν ότι είναι έτσι. Το 20% το οποίο σκοπεύει να αφαιμάξει η κυβέρνηση με αύξηση ασφαλιστικών εισφορών και μείωση συντάξεων είναι κατά κόρον αυτό που έχει τις καταθέσεις στο στρώμα. Αν οι έχοντες καταθέσεις δεν αισθανθούν εμπιστοσύνη να τις επιστρέψουν στις τράπεζες ή να τις επενδύσουν, ανάπτυξη δεν έρχεται, θέσεις εργασίας δεν δημιουργούνται, τα κρατικά έσοδα μειώνονται, ο "κόφτης" πλησιάζει και η κυβέρνηση μετρά αντίστροφα το χρόνο της στην εξουσία.

γ) Στην πρεμούρα της κυβέρνησης να εξασφαλίσει τη διατήρηση των φορολογικών και ασφαλιστικών εσόδων διαφημίζει τις κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών και ακινήτων όσων χρωστούν στην εφορία ή τα ασφαλιστικά ταμεία. Από το Σεπτέμβριο οι Έλληνες καλούνται να πληρώσουν φόρους που ξεπερνούν τα 20 δισ. ευρώ. Το γεγονός πως φέτος οι φόροι έχουν αυξηθεί σημαίνει πως θα αυξηθεί και ο αριθμός όσων θα έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές, άρα θα είναι ευάλωτοι σε κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών. 

Καθώς οι εποχές είναι δύσκολες και οι περισσότεροι είτε καλύπτουν οριακά τις υποχρεώσεις είτε δεν τις καλύπτουν, προτιμούν να κρατούν τα 10, 20 ή 100.000 ευρώ στο στρώμα παρά στις τράπεζες που έχουν καταντήσει παραρτήματα της εφορίας με τις ευλογίες των απίθανων γραφειοκρατών της τρόικα.

δ) Αν το υπουργείο των οικονομικών και η "Γκεστάπο" που ονομάζεται ΚΕΑΟ δεν αποσύρουν τα πλοκάμια από τις τράπεζες με τρόπο που θα το καταλάβει και θα το πιστέψει και ο τελευταίος βοσκός στις ερημιές της Πίνδου που βλέπει τηλεόραση και διαβάζει εφημερίδα μια φορά το μήνα, καταθέσεις δεν επιστρέφουν.

ε) Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδήμων για να καταλαβαίνει πως οι ελληνικές τράπεζες με το υψηλότερο ποσοστό "κόκκινων" δανείων στην Ευρώπη και την ύφεση να δημιουργεί νέα, δεν έχουν ξεφύγει ακόμη τον κίνδυνο. Τα περί 100.000 ορίου ασφαλείας είναι αφελή. Αν δεν υπάρχουν καταθέσεις άνω των 100.000 το όριο θα κατέβει μέχρι να καλυφθούν οι ανάγκες ενός πιθανού "κουρέματος".

ζ) Οι παράτυπες και ενδεχομένως σε κάποιες περιπτώσεις αντισυνταγματικές παρεμβάσεις στον τύπο και τη δικαιοσύνη δεν βοηθούν στην εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης στην οικονομία.

η) Αποτελεί ερωτηματικό αν ένας ανασχηματισμός με πρόσωπα που εμπιστεύεται η αγορά, αντί των εχόντων την όψη και το πνεύμα συνταξιούχων ταγματαρχών της πάλαι ποτέ ένδοξης KGB, σε θέσεις - κλειδιά των οικονομικών επιτελείων θα ήρε το κλίμα δυσπιστίας. Νομίζω πως το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Ήτοι, η πηγή έκλυσης δυσπιστίας στην οικονομία είναι ο ίδιος ο κ. Τσίπρας...

Το συμπέρασμα είναι πως η κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει να αποκαταστήσει ένα κλίμα εμπιστοσύνης με τον κόσμο της οικονομίας, ενώ σιγά-σιγά χάνει και την εμπιστοσύνη όσων την ανέδειξαν στην εξουσία. Όχι μόνο δεν έχει καταφέρει να την αποκαταστήσει αλλά την επιδεινώνει διαρκώς. Χωρίς επιστροφή καταθέσεων και έλευση ιδιωτικών επενδύσεων βιώσιμη έξοδος από την ύφεση δεν υπάρχει. Χωρίς επιστροφή στην ανάπτυξη καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να σταθεί στην εξουσία (δεν το κατάφεραν να σταθούν στην εξουσία οι Σαμαράς-Βενιζέλος που το 2014 βγήκαν στις αγορές και πέτυχαν θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης).

Τα "σαΐνια" της κυβέρνησης πέρυσι πίστευαν πως μπορούν να πετύχουν ανάπτυξη χωρίς καταθέσεις και ιδιωτικές επενδύσεις και χαρακτήριζαν σαν όργανο του κεφαλαίου όποιον έλεγε το αντίθετο. Φέτος η "γλύκα" της νομής των προνομίων της εξουσίας ίσως, τους έκανε να το καταλάβουν.

Εκτός απ’ το ό,τι  μπορεί να είναι ήδη αργά, ακόμη δεν έχουν καταλάβει πως θα ανακτήσουν την εμπιστοσύνη για να το πετύχουν.

Η πραγματικότητα τρέχει...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Τώρα τα προεόρτια. Το πάρτι έπεται... Μόνον σε δυο μέρη θα δουλέψει ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ. Στον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, που δεν τον χρειάζονται, και στην ΚΟΛΑΣΗ που τον έχουν ήδη

Το γνωρίζετε το ανέκδοτο με το σοβιετικό πολίτη που του έχει βουλώσει η αποχέτευση και προσπαθεί να κλείσει ραντεβού με υδραυλικό από το αρμόδιο κρατικό συνεργείο υδραυλικών της περιοχής; 

"Στις 30 Μαΐου του 2005 μπορεί να έρθει υδραυλικός..." του λέει η γραμματέας της κοπερατίβας των υδραυλικών. "Πρωί ή απόγευμα;" ρωτάει ο πολίτης που σύμφωνα με το σοβιετικό σύνταγμα δικαιούνταν δωρεάν όλες τις υπηρεσίες... 

"Γιατί; Τι σημασία έχει;" Ρωτάει η συντρόφισσα έκπληκτη, αλλά και φοβισμένη, γιατί όλο και κάποιο τσιράκι του Μεγάλου Αδερφού μπορεί να κρυφακούει τη συνομιλία... 

"Γιατί το πρωί θα έρθει ο ηλεκτρολόγος…" απαντά ο  "υπάκουος" υπήκοος. Προφανώς κάποιος δεν μπορούσε να περιμένει 20 χρόνια για να επιδιορθώσει την αποχέτευση. Εύλογα λοιπόν προσέγγιζε τον υδραυλικό και του πρότεινε κάποια δελεαστική ανταλλαγή για να κάνει τη δουλειά του. 

Ο υδραυλικός στη βάρδια του φρόντιζε πρώτα όσους ήταν εκτός λίστας της κοπερατίβας για την οποία ούτως ή άλλως αμειβόταν με τυπωμένα χαρτιά η ανταλλακτική αξία των οποίων ήταν μικρότερη του κόστους που άθροιζαν χαρτί και μελάνι. Η οικονομία πάντα βρίσκει το δρόμο... 

Στην Ελλάδα η αριστερά από το 1980 και μετά εκτόξευσε τους εργαζόμενους στο δημόσιο από 250.000 περίπου κοντά στο 1 εκατ., καλύπτοντας το κόστος με επιδοτήσεις και δανεικά. 

Κάποια στιγμή το 2010 που σταμάτησαν τα δανεικά και οι επιδοτήσεις άρχισαν να μειώνονται, γιατί αυξήθηκε ο αριθμός των δικαιούχων στην Ε.Ε. ( επειδή εισήλθαν και οι φτωχότερες πρώην σοβιετικές χώρες), η Ελλάδα χρεοκόπησε. 

Οι κρατικοδίαιτες αριστερά και δεξιά το’ ριξαν στην "παλαβή" περί διεθνούς συνωμοσίας τοκογλύφων, δανειστών, καπιταλιστών κλπ όπου  μέσω μιας τεχνητής χρεοκοπίας ήθελαν να υποτάξουν το λαό με τη λιτότητα, προκειμένου να του υφαρπάξουν τα λιμάνια, το Ελληνικό, τη δημόσια υγεία, τα πετρέλαια που θα ανακαλύπταμε κλπ. 

Κάποιο από τα αντιμνημονιακά πουλέν της δεξιάς μάλιστα είχε τη φαεινή ιδέα να εκδώσουμε και να πουλήσουμε ομολογιακούς τίτλους ιδιοκτησίας των πετρελαϊκών κοιτασμάτων που θα βρίσκαμε και ακόμη 5-6 χρόνια μετά δεν έχουμε βρει. 

Απ’ ό,τι αποδείχτηκε εκ των υστέρων ήταν έξυπνη ιδέα, γιατί θα μπορούσε να είναι τα μόνα χρήματα που εισπράξαμε  για τα ελληνικά πετρέλαια. Αρκεί βέβαια να βρίσκονταν κάποια "κορόιδα" που θα πλήρωναν για κοιτάσματα τα οποία δεν έχουν επιβεβαιωθεί με γεωτρήσεις. Πράγμα απίθανο... 

Σας φαίνεται εξωπραγματικό το σοβιετικό ανέκδοτο με το ραντεβού του υδραυλικού μετά από 20 χρόνια; 

Είναι όντως  εξωφρενικό, όπως εξωφρενικό αστείο είναι η δωρεάν παιδεία και υγεία στην Ελλάδα. 

Η αριστερά κέρδισε τις εκλογές μεταξύ των άλλων υποσχόμενη την κατάργηση του εισιτηρίου των 5 ευρώ στα δημόσια νοσοκομεία. Προχθές αποκαλύφθηκε πως για να αποφύγουν τις λίστες αναμονής για χειρουργείο σε δημόσιο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης οι ασθενείς και οι συγγενείς τους έκαναν κάποια δωρεά στο δημόσιο ίδρυμα. 

Ο σοσιαλισμός δεν λειτουργεί. Αυτό που λειτουργεί άριστα είναι το δημαγωγικό όραμα του σοσιαλισμού. Είναι απίθανο να μην πλουτίσει κάποιος  που  υπόσχεται δωρεάν φως στους τυφλούς. Τα προβλήματα ξεκινούν από την επομένη που έχει εισπράξει το αντίτιμο του "φωτός" και οι τυφλοί έχουν χάσει και τη μειωμένη όραση που είχαν... 

Όπως στη σοβιετία όλοι είχαν ελεύθερες και δωρεάν δημόσιες  υπηρεσίες υγείας, παιδείας, υδραυλικής, ηλεκτρολογίας, έτσι και στην Ελλάδα έχουμε δημόσια υγεία και παιδεία αλλά ευτυχώς όχι ακόμη δημόσιες υπηρεσίες υδραυλικής και ηλεκτρολογίας... 

Ενώ λοιπόν η δημαγωγία περί σοσιαλισμού λειτουργεί και βγάζει κυβερνήσεις, ο σοσιαλισμός σαν σύστημα δεν λειτουργεί. 

Έτσι όπως ακριβώς με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου στη δεκαετία του ’80  που είχε εκλεγεί υποσχόμενος κρατικοποιήσεις και έξοδο από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ και αναγκάστηκε να κάνει στροφή 180 μοίρες, έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκάζεται να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα. 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου χρειάστηκε να πάρει τα πρώτα μέτρα λιτότητας μετά τον κίνδυνο χρεοκοπίας του ’85 και να προχωρήσει στις πρώτες ιδιωτικοποιήσεις μια δεκαετία αργότερα, από το ’82 που κατέλαβε την εξουσία με σύνθημα τις κρατικοποιήσεις. 

Ο Αλέξης Τσίπρας όπως χρόνια τώρα επισημαίνουμε είναι πιο άτυχος. Ακόμη δεν έχει στεγνώσει το μελάνι των συνθημάτων για κρατικοποιήσεις, μη πληρωμή του ΕΝΦΙΑ, 13η  σύνταξη και η πραγματικότητα τον αναγκάζει να τα πάρει πίσω και να πράξει τα αντίθετα σε αντίξοες συνθήκες. Πόσο θα στρέφει τα βλέμματα αλλού με δημοψηφίσματα και επικοινωνιακές  πιρουέτες; 

Τη δεκαετία του ’80 ξεκινούσε ένας γιγαντιαίος διεθνής κύκλος πιστωτικής επέκτασης που επέτρεψε τη σταθεροποίηση και στην Ελλάδα της ευημερίας με δανεικά και επιδοτήσεις (οι Έλληνες το εξέλαβαν ως σοσιαλισμό). Μετά το 2008 έχει ξεκινήσει διεθνώς η αντίστροφη μέτρηση για έναν αντίθετο κύκλο σταθεροποίησης και συρρίκνωσης του χρέους. 

Νομίζω το μέλλον του ελληνικού "σοσιαλισμού" είναι προδιαγεγραμμένο. Αυτά που συμβαίνουν γύρω μας δεν είναι παρά τα προεόρτια της κατάρρευσης...  Το πρόβλημα είναι πως η χρεοκοπία της μεταπολιτευτικής κυριαρχίας της αριστερής ιδεολογίας θα εμπεδωθεί πάνω στα ερείπια της χώρας, όπως έγινε στη σοβιετία. 

Τι συμβαίνει γύρω μας; Νοσοκομεία χωρίς φάρμακα, καθαρίστριες δημοσίων νοσοκομείων πέντε μήνες απλήρωτες (αυτά παρά τη στάση πληρωμών κράτους σε ιδιωτικό τομέα ύψους 7 δισ. ευρώ). Έκρηξη ληξιπρόθεσμων οφειλών προς δημόσιο, ασφαλιστικά ταμεία, ΔΕΗ, τράπεζες... Όλα αυτά είναι τα προεόρτια. Το πάρτι ακολουθεί. 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Όλα σε ιδιώτες, όχι για 99 χρόνια αλλά για 999. Κατάλογος επιδομάτων ευρύτερου δημόσιου τομέα

Μετά από 3,5 μνημόνια , 6 χρόνια ύφεσης, 1,5 εκατ. απολύσεις πληβείων ,0,4 εκατ. λουκέτα, αυτοκτονίες...τα σοβιέτ ζουν και απολαμβάνουν. 
           Επίδομα πλυσίματος χεριών [ ΟΣΕ ] 280 ευρώ! 
           Επίδομα προπέλας [λιμενικό] 840 ευρώ σε 653 άτομα! 
           Επίδομα μεταφοράς φακέλου 290 ευρώ για 6800 Δ.Υ! 
           Επίδομα κεραίας [ΗΣΑΠ] 1129 ευρώ σε 329 άτομα! 
           Επίδομα παραλαβής παράδοσης λεωφορείων 450 ευρώ σε 1100 άτομα ! 
           Επίδομα έγκαιρης προσέλευσης [ΕΘΕΛ] 310 ευρώ σε 1790 άτομα! 
           Επίδομα ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΕΡΗΣ ΔΙΕΚΠΕΡΑΙΩΣΗΣ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ![ ΔΙΚΑΣΤΕΣ] 595Ε! 
           Επίδομα ΦΑΞ[ ΔΕΗ]  580 ευρώ! σε 657 άτομα! 
           Επίδομα κυλικείου [ΕΛΠΕ] 120ευρω. ΠΑΡΟΤΙ Η ΧΡΗΣΗ ΚΥΛΙΚΕΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ!!! 
           Επίδομα ΕΞΩΔΙΔΑΚΤΙΚΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ! 
           Επίδομα ΔΙΔΑΚΤΙΚΗΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ!
           Επίδομα βιβλιοθηκης! 
           Επίδομα περιποίησης πελατών!!! [ΕΤΕ!!] 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Θέμα χρόνου η στάση πληρωμών…

Η κυβέρνηση προσπαθεί να κερδίζει χρόνο στην εξουσία λανσάροντας επικοινωνιακά  το σενάριο της προ των θυρών ανάπτυξης η οποία θα προκύψει από 5-10 δισ. ευρώ των δόσεων που θα απελευθερώσει η συμφωνία και άλλα τόσα που θα αντικαταστήσουν με φθηνότερους όρους  οι τράπεζες μέσω της ΕΚΤ.

Τους έχει τυφλώσει η εξουσία και η νομή των προνομίων τους και δεν βλέπουν το "τσουνάμι" που έρχεται και απειλεί να συμπαρασύρει τα πάντα στο διάβα του.

Οι Έλληνες αθροίζουμε κρατικό χρέος περί τα 320 δισ. ευρώ και ασχολούμαστε πως θα το αναδιαρθρώσουμε μετά το 2022 που θα αρχίσει να δημιουργεί πρόβλημα η αποπληρωμή του.

Το υπ' αριθμόν ένα πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν είναι το δημόσιο χρέος, αλλά το υπόλοιπο χρέος που συνεχίζει να συσσωρεύεται με επιταχυνόμενο ρυθμό και πνίγει την οικονομία. Αιχμή του δόρατος του προβλήματος αποτελούν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο.

Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των Ελλήνων προς το δημόσιο  έχουν φτάσει τα 87 δισ. ευρώ από 30 δισ. ευρώ που ήταν το 2010. Η νέα φορολογική καταιγίδα των μεσαίων στρωμάτων της επιχειρηματικότητας αναμένεται να επιταχύνει το ρυθμό αύξησης. Τα 87 δισ. ληξιπρόθεσμες οφειλές αθροίζουν περίπου  το διπλάσιο του συνόλου των ετήσιων κρατικών εσόδων.

Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τα ασφαλιστικά ταμεία προσεγγίζουν τα 20 δισ. ευρώ όσα και τα ετήσια έσοδά τους.  Η αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών τους επόμενους μήνες αναμένεται να επιταχύνει τη συσσώρευση και αυτών των χρεών.

Στις τράπεζες οι Έλληνες χρωστάμε περί τα 220 δισ. ευρώ από τα οποία το 50% περίπου είναι κόκκινα δάνεια.

Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί στην οικονομία είναι η αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τη ΔΕΗ οι οποίες προχθές ανακοινώθηκε πως ξεπερνούν τα 2,7 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Capital.gr "Με βάση τις τελευταίες επίσημες ανακοινώσεις, στα τέλη του 2015 οι ανεξόφλητες οφειλές ήταν 2,3 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με νεότερες πληροφορίες "τα ανεξόφλητα" στα τέλη Μαρτίου είχαν σκαρφαλώσει στα 2,5 δισ. ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι μέσα στον Απρίλιο και το Μάιο, δηλαδή τους πρώτους μήνες εφαρμογής του νέου προγράμματος διακανονισμών, είχαμε νέα κλιμάκωση των ανεξόφλητων οφειλών κατά 200 εκατ. ευρώ (8% σε λιγότερο από δύο μήνες)...".

Τούτο σημαίνει αύξηση των ληξιπρόθεσμων κατά 100 εκατ. το μήνα περίπου. Η ΔΕΗ πραγματοποιεί πωλήσεις περί τα 6 δισ. το χρόνο και έχει χρέη περί τα 4,8 δισ. ευρώ. Για όποιον καταλαβαίνει από αριθμούς το ερώτημα είναι πόσο απέχει το μπλακάουτ όχι η ανάπτυξη...

Η ελληνική κυβέρνηση σωστά ή λάθος (λάθος κατά τη γνώμη μου) έχει θέσει στην αιχμή των προτεραιοτήτων την αναδιάρθρωση του δημόσιου ελληνικού χρέους, το πρόβλημα του οποίου εντοπίζεται μετά το 2022.

Οι δανειστές της έχουν επιβάλει την επίλυση του ζητήματος των κόκκινων τραπεζικών δανείων η οποία θα προχωρήσει με την έλευση των ξένων επιθετικών funds που θα τα αγοράσουν από τις τράπεζες. Αυτό θα δώσει κάποιες ανάσες στις τράπεζες.

Το βασικό πρόβλημα όμως είναι οι ληξιπρόθεσμες οφειλές άνω των 100 δισ. προς το κράτος και τα ασφαλιστικά ταμεία,  οι οποίες με το νέο φορολογικό και ασφαλιστικό αναμένεται να παρουσιάσουν εκρηκτική αύξηση.

Ακόμη και αν αύριο ανερχόταν στην εξουσία ένα κόμμα που μείωνε δραστικά τις δαπάνες και κατέβαζε τη φορολογία στο 10% για όλους (flat tax)  με αυτό το "βουνό" των ληξιπρόθεσμων οφειλών ποιος θα μπορούσε να επενδύσει;

Μια σημαντική μερίδα των Ελλήνων που μπορούν να επενδύσουν όταν αλλάξουν οι συνθήκες, έχουν πάνω από 100 δισ. στο εξωτερικό και στο εσωτερικό χρωστούν σε τράπεζες πάνω από 200 δισ. ευρώ και στο κράτος και τα ασφαλιστικά ταμεία πάνω από 100 δισ. ευρώ. Άλλα 100 δισ. ευρώ που τελούν υπό capital controls  αθροίζουν οι καταθέσεις στο εσωτερικό.

Αργά ή γρήγορα καθώς ο "κόμπος θα φτάνει στο χτένι" το κράτος θα αναγκαστεί να προχωρήσει σε διαγραφή των χρεών των πολιτών προς αυτό καθώς δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από την παγίδα της ύφεσης και της ανεργίας.

Καθώς οι "αριστεροί" κυβερνώντες έχουν αποδειχθεί οι πλέον ανάλγητοι "κοινωνιστές" μην εκπλαγούμε αν σκεφτούν να εκχωρήσουν τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς κερδοσκοπικά funds σε ένα κλάσμα της αξίας τους.

Σε αντίθεση με τα τραπεζικά δάνεια που αφορούν χρήματα που έχει λάβει ο δανειολήπτης οι ληξιπρόθεσμες οφειλές αφορούν αυθαίρετους φόρους στα συνήθη υποζύγια που δήλωναν τα εισοδήματά τους και  δεν μπόρεσαν να πληρωθούν.

Εμπεριέχουν δηλαδή αρκετό "εύφλεκτο" υλικό για κοινωνική εξέγερση...

Με βάση την κατεύθυνση των εξελίξεων και τα νέα μέτρα για τη φορολογία και το ασφαλιστικό, τους επόμενους μήνες το πλέον πιθανό είναι να δούμε μια στάση πληρωμών προς το κράτος κατ’ αρχήν και μετά όλων προς όλους παρά την ανάπτυξη μέσω του πακέτου Γιουνκέρ και του ΕΣΠΑ.

Το να περιμένεις ανάπτυξη μέσω του ΕΣΠΑ και των επιδοτήσεων είναι σαν να περιμένει άνθρωπος ο οποίες δέχθηκε μετάγγιση αίματος μόλις να καλύψει τις ανάγκες αιμοδοσίας μιας διμοιρίας.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Γιατί η Ελλάδα είναι καταδικασμένη...

Ένα πολύ μικρό ποσοστό ανθρώπων πείθεται και αποφασίζει με βάση τα λογικά επιχειρήματα. Οι περισσότεροι άνθρωποι αρέσκονται στις εντυπώσεις και τα συναισθήματα. Αυτός είναι ένας λόγος που το βασικότερο σενάριο εξόδου της Ελλάδας από την κρίση είναι μέσω της ολοκλήρωσης της καταστροφής. 

Η Ελλάδα κατέχει πολύ μεγάλο αριθμό "cool" αριστερών. Αριστερών δηλ. που αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα από τη "μαλθακή" οπτική γωνία που έχει δημιουργήσει στη χώρα η σημαντική ευημερία με δανεικά και επιδοτήσεις από την ΕΕ τις τελευταίες δεκαετίες. 

Η Ελλάδα παράγει περισσότερη αριστερά απ’ όση μπορεί να καταναλώσει και μια θεωρία που υπόσχεται ισότητα και ευημερία χωρίς κόπο και προσπάθεια μόνο μέσω μιας καταστροφής μπορεί να αναχαιτιστεί. 

Δυστυχώς δύσκολα θα αποφύγουμε την τραγωδία... 

Υπάρχουν δυο πρόσφατα παραδείγματα ανθρώπων που περιγράφουν τον εξαμβλωματικό τρόπο που αντιλαμβάνονται οι Έλληνες την πραγματικότητα και τον πλέον πιθανό καταστροφικό τρόπο που θα κληθούν να προσγειωθούν σε αυτήν. 

Η ιδιοκτήτρια του ακινήτου

Πριν λίγες μέρες διάφορες ομάδες αλληλέγγυες σε πρόσφυγες και παράνομα εισελθόντες μετανάστες στη χώρα μας, κατέλαβαν ένα άδειο ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης προκειμένου να τους στεγάσουν εκεί. 

Η ιδιοκτήτρια του ακινήτου ούσα μέλος και συμπαραστάτρια αυτών των κινήσεων στην αρχή, χωρίς να προσέξει για ποιο ακίνητο πρόκειται, επικρότησε στα κοινωνικά δίκτυα αυτήν την πρωτοβουλία. 

Στη συνέχεια όταν διαπίστωσε πως πρόκειται για το δικό της ακίνητο το οποίο είχε προς πώληση και η οποία πιθανότητα πώλησης τώρα γινόταν αδύνατη, αντέδρασε ζητώντας να εκκενωθεί. Όπως ήταν αναμενόμενο λοιδορήθηκε από τους καταληψίες,  ενώ οι αρχές στις οποίες αποτάθηκε για να ζητήσει προστασία, κώφευσαν όπως έχουν εντολή να πράττουν σε σχέση με την προσφυγική κρίση. 

Η αντίληψη της ιδιοκτήτριας του ξενοδοχείου δεν απέχει πολύ από τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και αποφασίζει ο μέσος όρος των Ελλήνων σήμερα. Νομίζει πως η αυθαίρετη και κατά το συγκυριακό δοκούν εκάστου αναδιανομή πλούτου αφορά κάποιους άλλους και πως ο ίδιος μόνο να επωφεληθεί μπορεί... 

Σε όλα τα αριστερά μοντέλα όμως η αναδιανομή εισοδήματος ακολουθεί καθοδική τροχιά μέχρι που η μείωση των ανισοτήτων επιτυγχάνεται με εξίσωση της γενικευμένης εξαθλίωσης, αφού η πίτα συρρικνώνεται καθώς αυτοί που την παράγουν δεν έχουν κίνητρο να συνεχίζουν να το κάνουν. 

Φοβάμαι πως την έκπληξη της ιδιοκτήτριας του ξενοδοχείου πως αυτά που πίστευε μπορεί να έχουν αυθαίρετες και δυσάρεστες επιπτώσεις και στην ίδια, θα νιώσουν σύντομα οι περισσότεροι εξ ημών που βρίσκονται ακόμη στα σύννεφα. 

Η σύνταξη... 

Η άλλη ιστορία που αποτυπώνει την ουσία της ελληνικής χρεοκοπίας και κρίσης είναι η αυτή του συνταξιούχου του ΟΤΕ που βγήκε στην εκπομπή του κ. Ν. Χατζηνικολάου πριν λίγες μέρες να διαμαρτυρηθεί για τη μείωση της σύνταξής του στα 2.700 ευρώ το μήνα. Έξι χρόνια μετά τη χρεοκοπία της χώρας, υπάρχουν στην Ελλάδα συνταξιούχοι ηλικίας 57 ετών που λαμβάνουν σύνταξη 2.700 ευρώ. 

Προβάλλουν δε σαν συνεισφορά τους στην έξοδο από την οικονομική κρίση το γεγονός πως με τη σύνταξη αυτή συντηρούν τις οικογένειες των άνεργων παιδιών τους. Πάνω κάτω τα ίδια λένε και οι οικονομολόγοι της "πρώτης" φοράς αριστερής κυβέρνησης. 

Στην πραγματικότητα τα παιδιά του δεν έχουν εργασία, δεν πρόκειται να πληρωθούν ποτέ ούτε με τα μισά από αυτά τα χρήματα, ακριβώς γιατί η χώρα δανείστηκε και χρεοκόπησε για να πληρώσει κυρίως αυτές τις συντάξεις. Από το 2000 μέχρι το 2014 μόνο το κράτος (χωρίς τα ταμεία...) πλήρωσε για συντάξεις πάνω από 200 δισ. ευρώ όταν το χρέος ήταν λίγο πάνω από 300 και όλα τα μεγάλα έργα δεν στοίχησαν στο κράτος πάνω από 10-12 δισ. ευρώ. 

Θεωρεί δε η κατηγορία αυτή πως σωστά έχει συνταξιοδοτηθεί στα 50-55 έτη και πως τα εξωφρενικά ποσά που εισπράττει τα δικαιούται λόγω κάποιων κρατήσεων στο παρελθόν. Βέβαια, στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο οι ασφαλιστικές κρατήσεις και οι φόροι είναι λογιστικές. 

Κάποιος που συνταξιοδοτείται στα 55 και ζήσει μέχρι π.χ. τα 85 λαμβάνοντας 2.700 ευρώ το μήνα θα εισπράξει περί τα 972.000 ευρώ. Κάποιος που βγαίνει σε σύνταξη στα 55 και έχει εργαστεί 40 χρόνια όπως ισχυρίστηκε ο κύριος για να μαζέψει 972.000 ευρώ θα πρέπει να κατέβαλε στο ταμείο κάθε μήνα για 40 χρόνια περί 2.000 ευρώ. 

Δηλαδή, πριν 40  χρόνια όταν ήταν 15 ετών το 1976 π.χ., θα έπρεπε να καταβάλει κάθε μήνα εισφορές 760.000 χιλ. δραχμών. Το 1976, είναι θέμα αν ένας 15χρονος εισέπραττε το μήνα μερικά εκατόδραχμα και κατέβαλε εισφορές περισσότερα από μερικά δεκάδραχμα. 

Το 1986 ο μισθός θα ήταν μερικά χιλιόδραχμα το μήνα και οι εισφορές σε μερικά εκατόδραχμα. Ανάλογα και το 1996. 

Είναι προφανές πως συντάξεις σαν αυτές, αλλά και άλλες κατά πολύ μικρότερες, δεν έχουν κανένα αντίκρισμα στην πραγματικότητα και ότι δόθηκαν και δίνονται κυρίως στο σκληρό πυρήνα των πελατών του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης έναντι ανταλλαγμάτων. 

Ακόμη και σήμερα σε συνθήκες χρεοκοπίας, οι 800.000 από τα 3 εκατ. των συνταξιούχων είναι κάτω της ηλικίας του εθνικού ορίου συνταξιοδότησης και εισπράττουν περί τα 8 δισ. το χρόνο. Όσο δηλ. δυο ΕΝΦΙΑ ή περισσότερο από τα μέτρα που καλείται να πάρει η κυβέρνηση μέχρι το 2018. 

Καμιά ανάλυση των αριθμών και κανένα λογικό επιχείρημα δεν πρόκειται να αλλάξει την αντίληψη αυτών των ανθρώπων για την πραγματικότητα έτσι ώστε να τους πείσει σε λογική αναδιάρθρωση που θα εξομαλύνει τις συνθήκες της κατάρρευσης. 

Σαν κοινωνία έχουμε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα και σαν παραχαϊδεμένα και κακομαθημένα  παιδιά θεωρούμε αυτονόητα πράγματα που η οικονομία της χώρας αδυνατεί να εξασφαλίσει. 

Κατ’ αυτήν την έννοια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί ένα "ατύχημα" αλλά εκφράζει ακριβώς αυτόν  το μέσο όρο της κοινωνίας μας, όπως τον έχει καταστήσει μετά από 40 χρόνια μεταπολιτευτικής κυριαρχίας μιας κατ’ επίφαση "αριστερής" ιδεολογίας. Το πρόβλημα είναι πως και οι κυβερνήσεις που προηγήθηκαν ίσως με πιο ήπιο τρόπο αυτόν το μέσο όρο αντιπροσωπεύουν. 

Αυτός είναι ο λόγος που παρά την πρωτοφανή επίδειξη άγνοιας και ανικανότητας τον τελευταίο χρόνο που βρίσκεται στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ  στις δημοσκοπήσεις διατηρεί δυνάμεις μεταξύ 25-30% ακόμη. 

Η αντίληψη αυτή θα καταρρεύσει με την κατάρρευση του μηχανισμού που μπορεί ακόμη να δίνει συντάξεις χιλιάδων ευρώ σε 55άρηδες τιμωρώντας τους άλλους στην ανεργία και στους μισθούς των 500 ευρώ. 

Είμαστε πολύ κοντά στο σημείο αυτό... της κατάρρευσης και της έκρηξης... 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Η μεγαλύτερη εταιρεία γαιάνθρακα του κόσμου οδεύει σε χρεοκοπία. Τυχαίο;

Χτες διέρρευσε στην αγορά η είδηση ότι η μεγαλύτερη εταιρεία γαιάνθρακα του κόσμου, ο αμερικάνικος κολοσσός Peabody, οδεύει προς χρεοκοπία. Αν αυτό συμβεί, τι σημαίνει για την αγορά και τι θα πρέπει να περιμένουμε στο επόμενο διάστημα;

Η αμερικάνικη εταιρεία Peabody δεν είναι μια οποιαδήποτε εταιρεία. Αποτελεί έναν ενεργειακό κολοσσό παγκοσμίως, που εξοπλίζει με γαιάνθρακα εταιρείες παραγωγής ενέργειας αλλά και βαριές βιομηχανικές εταιρείες που το χρησιμοποιούν ως πρώτη ύλη στη σιδηροβιομηχανία. Είναι ευνόητο ότι η στρατηγική σημασία του γαιάνθρακα δεν περιορίζεται μόνο στην παραγωγή ενέργειας, αλλά επηρεάζει όλη την παραγωγική αλυσίδα και το κόστος χιλιάδων εταιρειών και μεγάλου τμήματος της παραγωγικής διαδικασίας όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και παγκόσμια. Ιδιαίτερος ο ρόλος στην Ασία, καθώς η κατοχή εταιρειών στην Αυστραλία δίνει τη δυνατότητα πρόσβασης στις σχετικά γειτονικές ασιατικές αγορές που είναι ιδιαίτερα «λαίμαργες» για κατανάλωση γαιάνθρακα, κυρίως λόγω της κολοσσιαίας σιδηροβιομηχανίας.

Η εταιρεία έχει προ πολλού σταματήσει να βγάζει κέρδη, όμως το μεγαλύτερο «βαρίδι» που έχει είναι το χρέος της, που βρίσκεται στο ύψος των 6 δισ., τα ¾ από το οποίο οφείλονται στην «επεκτατική» πολιτική που ακολούθησε η εταιρεία στα τελευταία 5 χρόνια εξαγοράζοντας άλλες εταιρείες και ιδιαίτερα τη Macarthur Coal, μια αυστραλιανή εταιρεία, που μάλιστα εξαγοράστηκε σε εποχή που η τιμή του γαιάνθρακα ήταν υπερτριπλάσια της σημερινής. Ασφαλώς μια τέτοια εξαγορά θα μπορούσε να είχε αντιμετωπιστεί, αν οι τιμές γαιάνθρακα ήταν καλύτερες. Όμως καθώς επηρεάζονται από υποκατάστατα προϊόντα, όπως πετρέλαιο και φυσικό αέριο, για τμήμα της αγοράς, εκείνο της ενέργειας, είναι σαφές ότι η σημερινή εξέλιξη μόνο εν μέρει ήταν αποτέλεσμα άστοχων εξαγορών. Η άλλη πλευρά, μάλλον η σημαντικότερη, είναι εκείνη της ίδιας της αγοράς δραστηριοποίησης και των προοπτικών.

Το ένα είναι ότι ο γαιάνθρακας σταδιακά αντικαθίσταται από ηπιότερες, για το περιβάλλον, πηγές ενέργειας. Το δεύτερο είναι ότι η αγορά μετάλλων πάει από το κακό στο χειρότερο, καθώς η παγκόσμια ζήτηση δεν διατηρεί πλέον τους ρυθμούς ανάπτυξης. Το τρίτο είναι ότι η ενεργοβόρα και με μεγάλες ανάγκες σε μέταλλα αγορά της Κίνας έχει μπει σε φάση ήπιας προσαρμογής σε χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης. Και το τέταρτο, και ακόμη χειρότερο, είναι ότι το κόστος δανεισμού, είτε με όρους άμεσων επιτοκίων δανεισμού από τράπεζες, είτε πρόσβασης στην αγορά ομολόγων, έχει γίνει απαγορευτικό πλέον για εταιρείες με δραστηριότητα που σχετίζεται με την ενέργεια.

Όλα τα παραπάνω οδηγούν σε ένα εκρηκτικό μείγμα που πρέπει να μας προβληματίζει. Καθώς η επερχόμενη χρεοκοπίας της κολοσσιαίας αυτής εταιρείας δεν είναι θέμα απλά κακών επενδυτικών επιλογών, αλλά αυξανόμενα είναι θέμα που αφορά την άσχημη μακροοικονομική εικόνα που έρχεται, με υψηλότερα επιτόκια δανεισμού και χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης της παγκόσμιας αγοράς, αυτό που τώρα συμβαίνει στην εταιρεία αυτή είναι πολύ πιθανό να είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, όπως ακριβώς η χρεοκοπίας της Lehman Brothers στις ΗΠΑ ήταν η κορυφή του παγόβουνου των προβλημάτων στις τράπεζες παγκοσμίως στην προηγούμενη κρίση του 2008. Και αυτό είναι κάτι εξαιρετικά ανησυχητικό…

* Ο κ. Κωνσταντίνος Βέργος είναι Καθηγητής Χρηματοοικονομικών, Πανεπιστήμιο Πόρτσμουθ, Αγγλία.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Επαχθή χρέη...

Στο μέσο περίπου από τότε που ξέσπασε η κρίση είχα διαβάσει ένα σχόλιο από ένα εξαιρετικό μέλος που παρακολουθούσα ( και ο οποίος έχει χαθεί δυστυχώς) τον Deep Purple ( εύχομαι να είναι καλά).  

Θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας σήμερα. Τώρα που τα πράγματα έχουν πάρει πλέον τον δρόμο τους.  
Να ξέρουμε τουλάχιστο τί είναι αυτό που θα πρέπει ΑΜΕΣΑ να ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ για την επόμενη μέρα που θα είναι δύσκολη για όλους.  

Χωρίς την επικράτηση της λογικής της αξιοκρατίας της δικαιοσύνης δεν μπορεί να υπάρχει αύριο για αυτό τον τόπο. 
Να προσέχετε την οικογένεια σας . ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΥΝΟΡΟ ΟΠΟΥ ΘΑ ΔΩΣΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΟΥ...ΝΑ ΣΤΕ ΚΑΛΑ 
Ακολουθεί απόσπασμα από το σχόλιο του Deep Purple.  

Την  ώρα   λοιπόν,   που  κάποιοι ψάχνουν   για  «επαχθή   χρέη»   και   παραπλανούν   τον 
κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα, να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε, θα πρέπει 
να   γίνει   κατανοητό,   ότι   ΣΕ   ΜΙΑ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΔΕΝ  ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΜΕΤΟΧΟΙ, 
κυρίως   όταν   η   χρεοκοπία   είναι   απότοκος   συλλογικής   ληστείας,   
τους καρπούς της οποίας ΑΛΛΟΙ ΓΕΥΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, άλλοι λιγότερο και 
κάποιοι   ίσως   καθόλου. 
Αριθμοί   και   γεγονότα: 
Αναμφισβήτητα, τα  35  τελευταία χρόνια αρκετοί  πολιτικοί πλούτισαν  και  κάποιοι 
υπερπλούτισαν, ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Επιπλέον, στο 
πολιτικό   μας   σύστημα   υπάρχει   αυξημένη   διαφθορά.   Όμως,   όλα   αυτά,   σε   μία 
δημοκρατία   είναι   ανιχνεύσιμα   και   κολάσιμα.   Γι’  αυτό   εξάλλου,   «επαχθή   χρέη» 
υπάρχουν   και   αναγνωρίζονται   μόνον   στις   δικτατορίες   τριτοκοσμικού   και 
κομμουνιστικού τύπου. Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια, η οποία είναι και 
ένας από τους όρους λειτουργίας της, αποτελεί αντίδοτο στην διαφθορά και ενίοτε 
την αποτρέπει. Και προφανώς, ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ! 
Ωστόσο,   ειδικά   στην   χώρα   μας,   υπάρχει   μία   άλλη,   και   πραγματική,   διάσταση 
«επαχθούς χρέους», την οποία κανείς δεν τολμά ν’ αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, 
να αναδείξει.  Γι’ αυτό,  στο παρόν  σημείωμα θα προσπαθήσουμε να  δώσουμε μία 
μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους», προβάλλοντας στοιχεία, που με πολύ 
κόπο   αναζητήσαμε   και   καταγράψαμε. 
Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 
γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα 
να   χαθούν   1.385   ημέρες   εργασίας.   Σε   σημερινά   ευρώ,   το   κόστος   αυτών   των 
εργασίμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δις ευρώ, ήτοι στο 
39%   του   συνολικού   δημοσίου   χρέους   της   χώρας   ή   στο   55%   των   χρεών   των 
ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνεται, ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην 
εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος αυτής …, και το 
συνολικό  αυτό   ποσόν   είναι   αδύνατον   να   υπολογισθεί.   Σίγουρα,   όμως,   σωρευτικά 
αντιπροσωπεύει   κάποια   δις   ευρώ. 
Οι   περισσότερες  από   τις   προαναφερθείσες   απεργίες,   ο   αριθμός   των   οποίων  είναι 
τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου !), πριν τη μεγάλη διεύρυνση της 
Ευρωπαϊκής   Ενώσεως   (ΕΕ)   είχαν   εκβιαστικό   χαρακτήρα   και   κατέληξαν   στην 
απόσπαση   απίθανων   προνομίων.   Τα τελευταία,   όπως   για   παράδειγμα,   τα   δωρεάν 
ταξίδια   με   την   Ολυμπιακή   Αεροπορία   όλων   των   μελών   των   οικογενειών   των 
εργαζομένων !) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση …, επιβάρυναν, σύμφωνα με τον 
ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. 
Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με 
άλλα   140   δις   ευρώ,   χάνοντας   ταυτοχρόνως   και   σημαντικό   μέρος   από   την 
ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% 
σωρευτική   επιβάρυνση   του   ΑΕΠ   από   τα   κλειστά   επαγγέλματα,   η   οποία   επίσης 
υπολογίζεται   σε   άλλα   120   δις   ευρώ. 
Επίσης, ΑΠΟ το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κων. Μητσοτάκη, έως και 
το   2009,   ΠΡΟΣΕΛΗΦΘΗΣΑΝ   ΣΤΟΝ   ΕΥΡΥΤΕΡΟ   ΔΗΜΟΣΙΟ   ΤΟΜΕΑ  περί   τα 
600.000 ΑΤΟΜΑ, με αποτέλεσμα το κόστος του δημοσίου τομέα να επιβαρυνθεί με 
το απίστευτο  ποσόν των 500   δις ευρώ,  κόστος  το οποίο  ξεπέρασε  κατά  τέσσερις 
ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών μελών. Το ποσοστό 
αυτό   σήμερα   αντιπροσωπεύει   11  δις   ευρώ   ετησίως   και   είναι   η   βασική   αιτία   της
δημιουργίας   δημοσιονομικών   ελλειμμάτων.   Ακόμα   χειρότερα,   επιβαρύνει   και   την 
εξυπηρέτηση   του   δημόσιου   δανεισμού   σε   επίπεδα,   που   είναι   δύσκολο   να 
υπολογισθούν. 
Στις   παραπάνω   απίστευτες   επιβαρύνσεις   θα   πρέπει   να   προσθέσουμε   και   την 
χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΜΕ ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗ, 
οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της 
χώρας   με   24   δις   ευρώ,   στα   οποία   θα   πρέπει   να   προστεθούν   και   κάποια 
δισεκατομμύρια   εφάπαξ. 
Την περίοδο 1990-2009 καταγράφηκαν επίσης, μόνο στην Αθήνα … 180 ΔΗΘΕΝ 
ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ   ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ,   οι   οποίες   κατέληξαν   σε   ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ 
ΔΗΜΟΣΙΑΣ   και   ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ   ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ   και   σε   λεηλασίες   πανεπιστημιακών 
ιδρυμάτων   ανυπολογίστου   αξίας.   Την   εικοσαετία   αυτή,   οι   καταστροφές   που 
προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. 
ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από 
κοινωνικής  δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές  εκδηλώσεις   οδήγησαν  σε  ΑΠΩΛΕΙΕΣ 
δεκάδων χιλιάδων ΘΕΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ της Αθήνας και στο κλείσιμο 
περίπου   10.000   εμπορικών   και   άλλων   επιχειρήσεων. 
Αποκαλυπτικά   επίσης   στοιχεία   για   το   μέγεθος   της   μεγάλης   ληστείας   μπορεί   να 
εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νίκου Θέμελη, υπουργού 
Εσωτερικών   στην   Οικουμενική   Κυβέρνηση   Ζολώτα   το   1990,   με   τίτλο   «Τον  Βίο 
Τετελεύτηκα».   Στο   βιβλίο   αυτό,   ο   συγγραφέας,   που   ήταν   και   πρόεδρος   του 
Ελεγκτικού   Συνεδρίου,   περιγράφει   τις   απίστευτες   εμπειρίες   του.   Σε   οποιαδήποτε 
δημοκρατική   και  ευνομούμενη  χώρα,  το   βιβλίο  αυτό θα  είχε  προκαλέσει   θύελλα 
αντιδράσεων   και   εισαγγελικών   επεμβάσεων.   Εν   Ελλάδι   πέρασε   απαρατήρητο.   Ο 
λόγος   απλός   και   ευκόλως   κατανοητός:   ο   συγγραφέας   περιγράφει   ΟΡΓΙΑ 
ΚΑΤΑΧΡΗΣΕΩΝ και ΣΠΑΤΑΛΩΝ στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες 
ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 
δις   δραχμές   την   εποχή   εκείνη…   
Το   ποσόν   αυτό,   βέβαια,   ανεβαίνει   σε   αστρονομικά   ύψη,   αν   διαβάσει   κανείς   τις 
εκθέσεις   του   Λ.   Ρακιντζή,   Επιθεωρητού   Δημοσίας   Διοικήσεως,   ο   οποίος,   στην 
γνωστή   έκθεσή   του,   περιγράφει   τα   σημεία   και   τέρατα   που   συμβαίνουν   στους 
Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία 
και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού 
Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην 
ελληνική   δημόσια   διοίκηση   αντιπροσωπεύει,   ΕΤΗΣΙΩΣ,   περί   το   2%   του 
Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, 
ένα ποσόν της τάξεως των 5 δις ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε 
αισίως   τα   120   δις   ευρώ. 
Είναι   λοιπόν,   ηλίου   φαεινότερο,   ότι   το   ελληνικό   δημόσιο   χρέος   είναι   όντως 
«επαχθές»,   όχι όμως για   τους   λόγους  που επικαλούνται   κάποιοι   νομικοί  που, ως 
φαίνεται,  τώρα ανακαλύπτουν τον  τροχό  της  διαφθοράς   και   της   γραφειοκρατικής 
ασυδοσίας.   

Υ.Γ. 
Πως το βρήκατε, … ενδιαφέρον ή άλλη μία μαύρη προπαγάνδα κάποιου επιτήδειου? 
Διαβάστε όμως και  τον   επίλογο,   γιατί   αυτό έχει σημασία σήμερα, για εμάς, τους 
απλούς,   μη   προνομιούχους   Ελληνες: 

Το   ελληνικό   δημόσιο   χρέος   είναι   το   γνήσιο   προϊόν   της   καταληστεύσεως   του 
δημοσίου   πλούτου   από   συντεχνίες,   συνεταιρισμούς,   συνδικαλιστικά   σωματεία, 
δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Όλος αυτός ο συρφετός 
στην ελληνική, σοβιετικού τύπου, ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΑ, ΔΙΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟΝ ΥΠΕΡ 
ΠΑΝΤΩΝ ΑΓΩΝΑ, για ΝΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ Η ΧΩΡΑ. Είναι η μόνη ελπίδα τους. 
Διότι, μία ελληνική κατάρρευση, θ’ αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της 
διαφθοράς   και   θα   ενισχύσει   τις   εξουσίες   των   συντεχνιών. 
Για   παράδειγμα,   επιχειρηματίες   που   τροφοδοτούν   τις   διάφορες   φιλολογίες   περί 
επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο, του τί επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη 
στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα 
επιστρέψει στην δραχμή, ΝΟΜΙΖΟΥΝ, ΟΤΙ ΘΑ ΕΞΟΦΛΗΣΟΥΝ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΟΥΣ 
ΣΕ   ΥΠΟΤΙΜΗΜΕΝΕΣ   ΔΡΑΧΜΕΣ,   εισάγοντας   υπερτιμημένα   ευρώ.   Θα   συμβεί, 
δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της 
νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα, με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου 
δολλάρια   που   είχαν   φυγαδεύσει   στο   εξωτερικό   την   περίοδο   του   κομμουνιστικού 
καθεστώτος.   Με   το   χρήμα   αυτό   οι   ολιγάρχες,   όχι   μόνον   απέκτησαν   αμύθητες 
περιουσίες,   αλλά   εγκατέστησαν   και   τις   δικές   τους   πολιτικές   εξουσίες.   Έτσι,   η 
σημερινή   Ρωσία   ελέγχεται   από   τους   ολιγάρχες   του   χρήματος   και   αυτούς   που 
αποτελούν   το   πολιτικό   τους   σκέλος. 
Αυτό   το   μοντέλο   «οραματίζονται»   κάποιοι   και   για   την   Ελλάδα,   γι’   αυτό   και 
ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ   ΜΕ   ΚΑΘΕ   ΜΕΣΟΝ,   ΝΑ   ΤΗΝ   ΑΠΟΚΟΨΟΥΝ   ΑΠΟ   ΤΗΝ 
ΕΥΡΩΠΗ.   Δηλαδή,   πέρα   από   την   μεγάλη   ληστεία,   οι   κύκλοι   αυτοί   επιχειρούν 
σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες 
πτυχές του θ’ αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά, όσο κυλά ο χρόνος. Και το ερώτημα 
είναι: Τί μέλλει γενέσθαι στην μετά την μεγάλη ληστεία Ελλάδα;

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »