Η «χημειοθεραπεία» της μαντήλας

Αν δεις το θέμα της μαντήλας από την οπτική γωνία των ατομικών δικαιωμάτων, δεν έχεις ούτε μισό επιχείρημα εναντίον της. «Είναι σύμβολο καταπίεσης της γυναίκας και υποταγής στην εξουσία του άντρα», λέει η απελευθερωμένη δυτική. «Εγώ δεν το βλέπω έτσι», απαντάει η μουσουλμάνα. «Μα, έχεις εσωτερικεύσει την καταπίεση, έχεις αποδεχθεί την υποδεέστερη θέση σου, δεν τολμάς να ντυθείς αλλιώς, γιατί φοβάσαι την κατακραυγή, τα αντίποινα από τον περίγυρο, είσαι τρομοκρατημένη, έχεις σύνδρομο Στοκχόλμης», ωρύεται η δυτική. «Και λοιπόν;», απαντάει η μουσουλμάνα. «Δικό μου θέμα. Στο φινάλε, έτσι μ΄ αρέσει.» «Εκπαιδεύεις το παιδί σου στην ανισότητα, το διδάσκεις πώς να μην είναι ελεύθερο», επιμένει η δυτική στρέφοντας τους προβολείς στην ευαίσθητη περιοχή των δικαιωμάτων των παιδιών. «Εγώ σε κατέκρινα ποτέ για το πώς εκπαιδεύεις το δικό σου παιδί; Για το πόσες ώρες τη μέρα αποβλακώνεται στην τηλεόραση, για τις ποπ σταρ που έχει ως πρότυπα, για το πόσα σκουπίδια τρώει στα φαστφουντάδικα; Με ποιο δικαίωμα ορίζεις εσύ πώς θα μεγαλώσω το δικό μου παιδί;», την αποστομώνει η μουσουλμάνα. Και η κουβέντα σταματάει εκεί.

Όμως η οπτική των ατομικών δικαιωμάτων δεν έχει καμιά σχέση με το θέμα μας. Όλα αυτά τα συζητάμε σε περίοδο ειρήνης. Σήμερα έχουμε πόλεμο. Διαφορετικό από όσους έχουμε γνωρίσει, αλλά πόλεμο! Με την ιστορική πρωτοτυπία, ο δεχόμενος την επίθεση να συντηρεί και να τροφοδοτεί τον στρατό του εισβολέα! Συχνά, εκ του υστερήματός του! Αλλά και με μια σειρά από άλλα πρωτοφανή: δεν ξέρεις ποιος είναι ο εχθρός, πότε και πώς θα επιτεθεί, δεν υπάρχει μέτωπο και μετόπισθεν, στρατιώτες και πολίτες, σειρήνες και καταφύγια, διπλωματικοί χειρισμοί, διαπραγματεύσεις, συμφωνίες, λευκές σημαίες, δίκαιο πολέμου. Τίποτε από όσα ίσχυαν μέχρι σήμερα. Το πλέον πρωτότυπο είναι ότι οι επιτιθέμενοι δεν έχουν τη μόνιμη επιδίωξη των επιτιθέμενων από καταβολής κόσμου: να ζήσουν για να ωφεληθούν από τη νίκη τους. Προτιμούν να πεθάνουν! Ο κάθε «στρατιώτης του Αλλάχ» θα χτυπήσει μία φορά που θα είναι γι’ αυτόν η τελευταία. Όμως περιμένουν χιλιάδες στην ουρά για να κάνουν το ίδιο. Ο αμυνόμενος, πάλι, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τη δύναμή του. Δεν μπορεί, ας πούμε, το Βέλγιο να βομβαρδίσει το Μολενμπέκ. Ενώ σε χτυπάνε με γκασμά, πρέπει να αμύνεσαι με χειρουργική λαβίδα.

Άρα οφείλεις να δεις αυτόν τον πόλεμο σε ένα εντελώς καινούργιο πλαίσιο, ξεκινώντας από το μοναδικό δεδομένο: αυτοί που μας επιτίθενται είναι μουσουλμάνοι. Για να προφτάσω τους καθ’ έξιν αντιρρησίες: δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι επιτιθέμενοι, αλλά όλοι οι επιτιθέμενοι είναι μουσουλμάνοι. (Αναγκαία διευκρίνιση: αναφέρομαι σε οργανωμένη επίθεση. Υπήρξαν κι άλλοι τρομοκράτες εναντίον της Δύσης, αλλά ήταν μεμονωμένοι παρανοϊκοί χωρίς δίκτυο.)

Προφανώς, σε έναν πόλεμο θέλουμε να νικήσουμε. Τι σημαίνει, όμως, νίκη στην περίπτωσή μας; Όχι μόνο σύλληψη των συνεργατών των βομβιστών ή των επόμενων, στην επετηρίδα, «μαρτύρων του Αλλάχ». Νίκη είναι να επιστρέψει η ζωή μας στην καθημερινότητά της. Όχι μόνο να μην ανατινάζονται πια βομβιστές αυτοκτονίας, αλλά να μην φοβάσαι ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός βασίζεται στην εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών. Αν τη χάσει, χάθηκε. Αν η Δύση περάσει στον μεσαίωνα του φόβου, θα έχει ήδη ηττηθεί. Ούτε μπορούν οι χώρες μας να γίνουν στρατοκρατούμενα καθεστώτα επί μονίμου βάσεως με πάνοπλους αστυνομικούς και στρατιώτες σε κάθε γωνία, ελέγχους σε κάθε βήμα και παντοδύναμες, πολυπλόκαμες μυστικές υπηρεσίες.

Εδώ αρχίζουν τα πολύ δύσκολα. Είναι δυνατόν να ξαναγυρίσουμε στην ήρεμη καθημερινότητά μας, όταν το 60% των Ευρωπαίων μουσουλμάνων πιστεύει ότι «όλοι οι μουσουλμάνοι πρέπει να επανέλθουν στις ρίζες του Ισλάμ», το 75% ότι «υπάρχει μόνο μία ερμηνεία του Κορανίου την οποία όλοι οι πιστοί πρέπει να ακολουθούν» και το 60% ότι «οι θρησκευτικοί κανόνες είναι πιο σημαντικοί από τους κρατικούς νόμους»; (δημοσκόπηση του 2013 του γερμανικού ινστιτούτου ερευνών WZB, σε συνεργασία με τον Ολλανδό κοινωνιολόγο Ruud Koopmans, σε δείγμα 9.000 Ευρωπαίων μουσουλμάνων τουρκικής και μαροκινής καταγωγής σε Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Αυστρία και Σουηδία). Πώς μπορείς να είσαι αισιόδοξος για τις προοπτικές της ειρηνικής συνύπαρξης μουσουλμάνων και μη μουσουλμάνων, όταν το 37% των Βρετανών μουσουλμάνων ηλικίας 16-24 ετών δηλώνει ότι προτιμά τη σαρία από τους βρετανικούς νόμους, ενώ μόνο το 17% των άνω των 55 ετών εκφράζει την ίδια επιθυμία; Πώς μπορείς να είσαι σίγουρος για την αφομοιωτική δύναμη της Δημοκρατίας, αλλά και για τη ζωή σου την ίδια, όταν το 36% των νέων Βρετανών μουσουλμάνων θέλουν να θανατώνονται οι αποστάτες του Ισλάμ, διπλάσιο ποσοστό από το 19% των άνω των 55 που πιστεύουν το ίδιο (δημοσκόπηση του βρετανικού ερευνητικού κέντρου Policy Exchange, το 2007); Τι κάνουν λοιπόν οι νέοι μουσουλμάνοι; Ενσωματώνονται ή ριζοσπαστικοποιούνται; Δύο έρευνες στη Δανία με απόσταση 6 ετών (το 2009 και το 2015) έδειξαν ότι σταθερά το 25% των Δανών μουσουλμάνων πιστεύει ότι το Κοράνι θα πρέπει να αντικαταστήσει τη δανική νομοθεσία!

Ήρθε η ώρα να το πούμε έξω από τα δόντια: δεν μπορούμε να ζήσουμε μαζί τους! Και για να μην θεωρηθώ μεροληπτικός, δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε ούτε με τους οπαδούς του Πειραιώς ή του Καλαβρύτων αν ήταν το 60%. Κι ας μην έστελναν τις θεούσες να ανατιναχτούν.

Αν οι ισλαμιστές δεν βιαζόντουσαν, η Ευρώπη θα γινόταν χαλιφάτο το 2040 χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Απλώς γεννώντας 6-8 παιδιά η κάθε οικογένεια, όπως κάνουν τώρα. Θα γινόντουσαν πλειοψηφία και, εντελώς δημοκρατικά, πιάνοντας το πνεύμα του Διαφωτισμού στον ύπνο, θα έπαιρναν μόνιμα την εξουσία. Ευτυχώς που βιάζονται. Διότι έτσι ξυπνούν τους αφελείς καλοπροαίρετους και κείμενα σαν αυτό που διαβάζετε έχουν, επιτέλους, απήχηση. Όταν έγραψαένα παρόμοιο, ΕΔΩ πριν μόλις δύο χρόνια, δέχθηκα πυρά ομαδόν από την «προοδευτική διανόηση», η οποία δεν μπορούσε να… διανοηθεί ότι υπάρχει και πόλεμος χωρίς χαρακώματα. Σήμερα, εκείνοι που με κατακεραύνωναν τότε υιοθετούν (και κάποιοι υπερακοντίζουν!) τις προτάσεις μου.

Λυπάμαι που επιβεβαιώθηκα, αλλά ο αλγόριθμος του φανατισμού αποδεικνύει ότι όσο αυξάνονται και πληθύνονται οι μουσουλμάνοι, τόσο μεγαλύτερος ο αριθμός των φανατικών, τόσο περισσότεροι οι πρόθυμοι να ζωστούν με εκρηκτικά. Το φανατικό Ισλάμ λειτουργεί ακριβώς όπως ο καρκίνος, σκοτώνοντας το ευρωπαϊκό σώμα, χωρίς να αγωνιά για τη δική του κατάληξη. Άρα, οι δυτικές κοινωνίες καλούνται να πραγματοποιήσουν ένα πρωτοφανές εγχείρημα: να βρουν και να ξεριζώσουν από τα σπλάχνα τους μια θανατηφόρα πέμπτη φάλαγγα: πολίτες τους που συγκροτούν έναν εχθρικό στρατό. Τι σημαίνει όμως «ξεριζώνω»; Να μη μασάμε τα λόγια μας. Σημαίνει φυλάκιση ή απέλαση για τους τελειωμένους φανατικούς και εξάρθρωση των μηχανισμών αναπαραγωγωγής τους. Το δεύτερο, που είναι πιο εύκολο, θα έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια. Καθολική απαγόρευση όλων των ισλαμικών σχολείων και των άτυπων θρησκευτικών δικαστηρίων. (Άτυπων σε όλες τις χώρες εκτός από την Ελλάδα, που έχουν και θεσμική κατοχύρωση!!!) Στην Ευρώπη η Παιδεία είναι κοσμική. Και όταν ζεις εκεί, είσαι υποχρεωμένος αυτήν την εκπαίδευση να έχεις –τέλος. Αν σ’ αρέσει. Αν δεν σ’ αρέσει, πίσω στην πατρίδα των προγόνων σου κι ας είσαι Γάλλος, Βέλγος, Βρετανός ή Έλληνας υπήκοος. (Το ότι θα πρέπει παράλληλα η Δύση, με τη συνεργασία της Ρωσίας και των τοπικών συμμάχων της, να εξολοθρεύσει, μέχρις ενός, τα τέρατα του ISIS δεν νομίζω χρειάζεται ούτε καν συζήτηση.)

Μου κάνει εντύπωση ότι προβάλλεται ως μείζον πρόβλημα το πώς θα βρεις τους φανατικούς ανάμεσα στους μετριοπαθείς. Μα το δηλώνουν οι ίδιοι! Με το πώς ντύνονται, τι τρώνε και πώς συμπεριφέρονται. Φανατικός δεν είναι εκείνος που πυροδοτεί βόμβες. Αυτός είναι δολοφόνος. Φανατικός είναι εκείνος που αποδέχεται πως ένα «ιερό βιβλίο» καθορίζει, άκριτα, όλη την πορεία της ζωής του, είτε λέγεται «Κοράνι», είτε «Βίβλος», είτε «Κεφάλαιο» του Μαρξ. Φανατικός είναι εκείνος που υπακούει στις εντολές του Θεού του και αυτών που δηλώνουν εκπρόσωποί του επί γης. Κυρίως αυτών. Όπως λοιπόν βλέπεις μια «δική μας» με τον κότσο, τις φαβορίτες, τα σκούρα ρούχα, τη χοντρή κάλτσα και τα μαύρα μοκασίνια και καταλαβαίνεις ότι είναι «θεούσα», έτσι ακριβώς αυτοπροσδιορίζεται η μαντηλοφορούσα μουσουλμάνα. «Θα απαγορεύσεις το ντύσιμο και της θεούσας;», θα ρωτήσει ο κλασικός ηλίθιος. Όχι, ηλίθιε. Γιατί βόμβες δεν βάζει ούτε η «Ζωή» ούτε ο «Σωτήρ». Οι μαχητές του Αλλάχ βάζουν.

Το κλειδί λοιπόν είναι η μαντήλα! Όπως όταν χειρουργείται ένας καρκινικός όγκος, αφαιρείται και υγιής ιστός περιμετρικά, το ίδιο πρέπει να γίνει κι εδώ: περιμετρικά των τζιχαντιστών βρίσκονται όσοι ακολουθούν απαρέγκλιτα τις ενδυματολογικές (και όχι μόνον) επιταγές του Ισλάμ στην καθημερινότητά τους. Μπορεί κάποιοι να το κάνουν απλώς λόγω εθίμου και παράδοσης. Λυπάμαι, θα τους πάρει κι αυτούς η μπάλα, όπως η χημειοθεραπεία χτυπάει και υγιή κύτταρα. Δεν γίνεται αλλιώς. Όμως ανάμεσα τους είναι και οι (πάρα πολλοί) άλλοι που λειτουργούν ως προθάλαμος του τζιχαντισμού: αυτοί, ας πούμε, που δεν επιδοκιμάζουν την επιδρομή, αλλά… κατανοούν την «ιερή αγανάκτηση» των δολοφόνων των δημοσιογράφων της Charlie Hebdo. Αυτοί που ξέρουν, αλλά δεν μιλάνε. Αυτοί που προτιμούνε τη σαρία στις δημοσκοπήσεις. Σίγουρα, πάντως, δεν είναι οι φορείς μιας εκκοσμικευμένης εκδοχής του Ισλάμ που θεωρούν τις κανονιστικές διατάξεις της θρησκείας τους ξεπερασμένες. Απαγορεύοντας τη μαντήλα, πετυχαίνεις με έναν σμπάρο τρία τρυγόνια: δίνεις διέξοδο σε όσους, και κυρίως όσες, υιοθετούν αυτήν την ενδυμασία από τον φόβο της απόρριψης από την οικογένεια και τον περίγυρο, κάνεις τη μετανάστευση στην Ευρώπη απαγορευτική στους φανατίλες και ταυτόχρονα ωθείς τους ήδη ακραίους «Ευρωπαίους» μουσουλμάνους στο να αντιδράσουν, άρα να εκδηλωθούν. Θα γίνουν διαδηλώσεις κατά της απαγόρευσης, έτσι δεν είναι; Καταγράφεις με κάμερα όλους τους διαδηλωτές και, χωρίς πολύ θόρυβο, τους ειδοποιείς έναν έναν ότι έχουν στερηθεί της υποκοότητάς τους και πρέπει μέσα σε 48 ώρες να εγκαταλείψουν τη χώρα. Φυσικά έχεις ήδη περάσει νόμο που αντιμετωπίζει αυτού του είδους τις αντιδράσεις ως ιδιώνυμο έγκλημα κατά του πολιτεύματος.

Σε κατάσταση ειρήνης θα υπήρχαν, και δικαίως, πολλές ενστάσεις για τέτοιες λύσεις. Όμως σε καιρό πολέμου γίνονται πολύ χειρότερα. Όταν έγινε η ιαπωνική επίθεση στο Περλ-Χάρμπορ και οι ΗΠΑ μπήκαν στον Β’ Π.Π., υπήρχαν πολλοί Αμερικανοί ιαπωνικής καταγωγής. Μόνο οι δεύτερης και τρίτης γενιάς, που διέθεταν αμερικανική υπηκοότητα, ήταν 80.000, σχεδόν όλοι κάτοικοι της δυτικής ακτής. Το πιθανότερο είναι οι περισσότεροι από αυτούς να ήταν φιλειρηνικοί και αφοσιωμένοι στην νέα τους πατρίδα. Όμως, σίγουρα, κάποιοι ανάμεσά τους –πολλοί, λίγοι, ποτέ δεν θα μάθουμε– ήταν έτοιμοι να γίνουν επίγειοι καμικάζι, αν τους διέταζε ο «θεός» Χιροχίτο. Υπήρχε χρόνος για ξεδιάλεγμα; Ούτε για αστεία! Έτσι ο Ρούσβελτ συνέλαβε 5.000 ηγέτες των ιαπωνικών κοινοτήτων και εκτόπισε ή ενέκλεισε σε στρατόπεδα στο εσωτερικό της χώρας πάνω από 100.000 άτομα ιαπωνικής καταγωγής. Υπήρξαν αντιδράσεις; Φυσικά –και εντονότατες. Το θέμα έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο μετά από προσφυγή του Ιαπωνοαμερικανού δεύτερης γενιάς, από την Καλιφόρνια, Φρεντ Κορεμάτσου. Είχε δίκαιο; Από την οπτική γωνία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απόλυτο! Αλλά, είπαμε, η Αμερική ήταν σε πόλεμο. Έτσι το Ανώτατο Δικαστήριο, το 1944, επικύρωσε το διάταγμα του Ρούσβελτ,αναγνωρίζοντας ότι σε έκτακτες συνθήκες κινδύνου δικαιολογούνται έκτακτες αποφάσεις. Για την ιστορία: ο Κορεμάτσου ήταν σκληρό καρύδι. Περίμενε την κατάλληλη συγκυρία και το 1980 επί Κάρτερ ανακίνησε το θέμα για να δικαιωθεί τελικά, το 1983! Ο πόλεμος όμως είχε τελειώσει. Η Δημοκρατία είχε νικήσει.

Από τα κράτη της Ευρώπης μόνο η Γαλλία, προσηλωμένη στον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους, απαγορεύει τη μαντήλα στα σχολεία, όχι όμως και σε δημόσιους χώρους, παρότι δέχεται πιέσεις για να το κάνει. Ποια είναι μια από τις οργανώσεις που την πιέζουν; Οι «Μουσουλμάνες χωρίς Μαντήλα»! Οι γυναίκες, οι σύγχρονοι σκλάβοι σε αυτήν την ανδροκρατούμενη, σωβινιστική, δουλοκτητική «θρησκεία», μπορούν να γίνουν οι καλύτεροι σύμμαχοι της δημοκρατίας στον πόλεμο εναντίον της βαρβαρότητας. Άλλωστε οι φανατικοί απειλούν, με την ποινή του θανάτου, πρωτίστως τους δυτικοποιημένους «δικούς τους», που τους θεωρούν αποστάτες. Η καθολική απαγόρευση της ισλαμικής μαντήλας θα στείλει κι ένα μήνυμα στους Ευρωπαίους πολίτες: ότι επιτέλους οι ηγέτες μας αναγνωρίζουν ότι η Ευρώπη είναι το δικό μας σπίτι κι έχουμε κάθε δικαίωμα στο σπίτι μας εμείς να αποφασίζουμε πώς θα ζήσουμε, πώς θα ντυνόμαστε και ποιους θα δεχόμαστε. Σε όποιους αρέσει. Όσοι θέλουν να επιβάλουν στην Ευρώπη τον σκοταδιστικό τους μεσαίωνα δεν έχουν καμία θέση εδώ.

Ποιος όμως θα τα κάνει όλα αυτά; Κακά τα ψέματα: μια ενωμένη, στα χαρτιά μόνο, άτολμη και πλαδαρή Ευρώπη με 28 πρωθυπουργούς, 28 υπουργούς εσωτερικών, 28 μυστικές υπηρεσίες, 28 αστυνομίες, 28 στρατούς, 28 νομοθεσίες και 28 υπηρεσίες φύλαξης συνόρων δεν έχει καμία πιθανότητα να νικήσει. Θα είναι σουρωτήρι. Ευάλωτη κι εκτεθειμένη στις επιδιώξεις οποιουδήποτε!

Η φύση αντιπαθεί το κενό και ίσως να διαθέτει σαρδόνιο χιούμορ: η ισλαμική απειλή προωθεί, μέσω του φόβου, την ευρωπαϊκή ενοποίηση περισσότερο από ότι οι ιδέες του Σουμάν. Ας εκμεταλλευτούμε τουλάχιστον αυτήν την ευκαιρία.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

«Από τον πούτζον του Καραϊσκάκη στον Φίλη». Χρόνια πολλά στους Έλληνες! (Για τους "ελληνόφωνους" δεν είμαι σίγουρος...)

«Σεις δε σκιαί των γνησίων Ελλήνων και του Ιερού Λόχου, όσοι προδοθέντες επέσατε θύματα δια την ευδαιμονίαν της Πατρίδος, δεχτήτε δι’ εμού τας ευχαριστήσεις των ομογενών σας! Ολίγος καιρός και στήλη θα αναγερθή να διαιωνίση τα ονόματα σας. Με χαρακτήρες φλογερούς είνε εγκεχαραγμένα εις τα φίλτρα της καρδίας μου, τα ονόματα εκείνων όσοι μέχρι τέλους μ’ έδειξαν πίστιν και ειλικρίνειαν. Η ενθύμησις των θα είναι πάντοτε το μόνον δροσιστικόν της ψυχής μου»…   Οι παραπάνω γραμμές είναι από την τελευταία διαταγή που συνέταξε στο Ρίμνικο ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης, Αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας, με καταγωγή από τα Ύψηλα της Τραπεζούντας, προς τους επιζώντες αγωνιστές, που έσωσε με την γενναία παρέμβαση του ο Γεωργάκης Ολύμπιος κατά την μάχη στο Δραγατσάνι.   Τον στρατολόγησε στον Αγώνα ο Εμμανουήλ Ξάνθος, που περιγράφει λέξη προς λέξη την συγκινητική στιγμή.    Αφού ο Πρίγκιπας ρώτησε και άκουσε τα δεινά των συμπατριωτών του, έθεσε τον εαυτό του στην διάθεση της κοινής υπόθεσης, καταλήγοντας «…και τον εαυτόν θα εθυσίαζον υπέρ αυτών».    Ο Ξάνθος σηκώθηκε λέγοντας του «Δος μοι Πρίγκιψ την χείρα σας εις βεβαίωσιν των όσων εκφράσθητε». Την επομένη τον μύησε στην Εταιρεία και αυτός ο Πόντιος αληθινός αριστοκράτης ανέλαβε Γενικός Επίτροπος της Αρχής.    Κράτησε τον λόγο του. Συγκρότησε το πρώτο τακτικό στρατιωτικό σώμα της Νεότερης Ελλάδας, έδωσε το έναυσμα της Επανάστασης και θυσίασε τον εαυτό του. Στις 22 Φεβρουαρίου 1821 πέρασε τον Προύθο ποταμό και δυο μέρες μετά έβγαλε την πρώτη προκήρυξη. Ο τίτλος της ήταν «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος». Δεν του είχαν πει περί «ταξικού αγώνα», βλέπετε. Ξεκίνησε την οργάνωση του στρατιωτικού σώματος του, οργανώνοντας 500 Έλληνες φοιτητές στον Ιερό Λόχο. Ηττημένος, αλλά έχοντας δώσει το πρώτο πυρ μιας τελικά νικηφόρας επανάστασης, υποχώρησε στην Αυστρία, όπου φυλακίστηκε ως το 1827. Πέθανε πάμπτωχος στις 31 Ιανουαρίου 1828 στην Βιέννη μόλις δυο μήνες μετά την απελευθέρωση του.   Στον αγώνα αυτό, που ήταν εθνικός, διαταξικός και θρησκευτικός, Ορθόδοξοι σκλάβοι πολέμησαν τους σουνίτες δυνάστες τους, συναγωνίστηκαν κλεφταρματολοί, αριστοκράτες της διασποράς, βοσκοί, προεστοί, παπάδες, ναυτικοί, γεωργοί, έμποροι, σπουδαστές. Παρά την αρχική στάση του Πατριαρχείου, που αφόρισε τον Υψηλάντη υπό τις απειλές των Τούρκων για μαζικές σφαγές, ο απλός κλήρος και πλήθος ιεραρχών συμμετείχαν στον αγώνα κι ο ίδιος ο Πατριάρχης έγινε εθνομάρτυρας στα χέρια των μουσουλμάνων δημίων του, όπως κι ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός στην Λευκωσία, αφού κι η Κύπρος έδωσε το μερτικό της σε αίμα.   195 χρόνια μετά, οι εθελοντές γενίτσαροι της αποδόμησης κι αναθεώρησης της Ιστορίας, δεκαετίες τώρα, αγωνίζονται να στήσουν όσο πιο ψηλά μπορούν το ξόανο του ψευτοπροοδευτικού μισελληνισμού τους, ντυμένο με τα ράκη μια δήθεν επιστημοσύνης.    Ένα μαρξιστικό και δουλόφρων σκουπιδαριό, αρχοντοχωριάτες της Εσπερίας, που παριστάνουν τους νεωτερικούς, με την ανοχή της Δεξιάς και κυρίως επί σημιτικού ΠΑΣΟΚ, επέδραμαν σαν πανούκλα στην Παιδεία και σε κάθε τομέα διαμόρφωσης δημόσιου λόγου.    Στην πραγματικότητα ανήκουν απλώς στα παλαιά είδη του ρουφιάνου, του ανόητου ή του πεμπτοφαλαγγίτη. Γιατί είναι, εκούσια ή ακούσια, όργανα ξένων σωβινισμών ή ανόητοι που πελεκούν τα ίδια τους τα πόδια, διότι είναι «μόδα» οι ψευδοϊστορικές τερατολογίες. Σήμερα κυβερνούν, διότι ο λαός τρομαγμένος και θυμωμένος από την φτώχια, την φοροεπιδρομή και τις περικοπές δεν διάβασε τα όχι και τόσο «ψιλά γράμματα» των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ και διαφόρων στελεχών του, που ως κυβερνώντες απολαμβάνουν να μας τρίβουν στα μούτρα τις ανιστόρητες ιδεοληψίες τους. Μαζί με τις μαγικές υποσχέσεις για την οικονομία, πήγαιναν πακέτο ο μισελληνικός αναθεωρητισμός που τώρα κοπρίζουν επίσημα χείλη στον δημόσιο βίο.   Είναι αξιοπερίεργο αλλά αληθές, πως από τους αρειμάνιους Μανιάτες, τους πάνκηδες – λόγω κόμμωσης – Αρβανίτες και τόσες ελληνικές ράτσες πατριωτών πολεμιστών, βγήκε αυτή η μεταλλαγμένη μειοψηφική φύτρα, που μισεί την γη που πατάει και τους ανθρώπους της, την Ιστορία της, τους Ήρωες και τα σύμβολα της.   Όταν τους διαβάσεις, γρήγορα αντιλαμβάνεσαι πως έχουν θέσει εκ των προτέρων ως στόχο το συμπέρασμα τους, την ασυνέχεια του Έθνους. Κατόπιν προσπαθούν να εφεύρουν τα …επιχειρήματα.   Δια της μαρξίζουσας μαζικής κοινωνικής νόσου προσπαθούν να βρουν «στοιχεία» που θα αποδομήσουν αυτά που μισούν. Το Έθνος, την Ορθοδοξία, είτε δια της ευθείας προσβολής, είτε δια της λήθης ή της προβολής μοδέρνας μπουρδολογίας.   Πάντα θεωρούσα σπουδαία και τραγική μορφή τον Αλέξανδρο Υψηλάντη αλλά ο αγαπημένος μου είναι, όπως τον χαρακτηρίζει ο σπουδαίος Φωτιάδης, το κατεξοχήν τέκνο της Επανάστασης, ο Γιος της Καλογρηάς, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης.    Το κλεφτόπουλο που κάποτε είχε ως περιορισμένο όραμα το αρματολίκι του Λιδωρικιού, εξελίχθηκε στον μεγάλο Στρατηγό που κράτησε αναμμένη την φλόγα του αγώνα στην Ρούμελη, αυτός που βαριά άρρωστος από την φθίση, εκστράτευε ακόμη και πάνω στο φορείο μέσα σε ένα μέτρο χιόνι για να τσακίσει τους Τουρκαλβανούς στην μάχη της Αράχωβας. Αυτός, ο αθυρόστομος, που περηφανευόταν κι αυτοσαρκαζόταν για το ότι ήταν μπάσταρδος:    «Εμένα ρε η μάνα μου για να με κάνει έφαγε χίλιους». Αυτός, που πολεμούσε έφιππος και επιβράβευε τους καλύτερους στην μάχη επιτρέποντας τους ν’ ανεβούν στο βαρβάτο αραβικό άλογο του. Αυτός, που όταν ο Μαχμούτ πασάς του πρότεινε να προσκυνήσει και του υποσχόταν, μεταξύ άλλων, το αρματολίκι που ονειρευόταν κλεφτόπουλο, του απάντησε: «Μου γράφεις ένα μπουγιουρντί, λέγεις να προσκυνήσω. Κι εγώ πασά μου, ρώτησα τον πούτζον μου τον ίδιον κι αυτός μου αποκρίθηκε να μην σε προσκυνήσω κι αν έρθεις κατ’ επάνω μου, ευθύς να πολεμήσω».   Αν ζούσε σήμερα κι ο γραμματικός του του διάβαζε την ανακοίνωση του Φίλη για την Εθνεγερσία, θα διαπίστωνε, όπως κι εμείς, πως ο πούτζος του ήταν πιο αξιοπρεπής κι εθνωφελής… 

Φαήλος Κρανιδιώτης

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Αληθινά ψέματα ή ψεύτικες αλήθειες για την νατοϊκή επιχείρηση

Έχουμε ομολογουμένως εμπεδώσει ότι η απόσταση των λόγων  που εκφέρει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ με την πραγματικότητα τις περισσότερες φορές είναι τεράστια. Πως θα μπορούσε λοιπόν να αποτελεί  εξαίρεση και το θέμα της νατοϊκής ναυτικής επιχείρησης στο Αιγαίο για το προσφυγικό πρόβλημα;

Tο δημοσίευμα όμως της «Hurriyet» έρχεται να βάλει τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση και να αμφισβητήσει όλα αυτά τα «ηρωικά» με τα οποία μας … «βομβαρδίζει» ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Πάνος Καμμένος.  Η έγκριτη και αντιπολιτευόμενη λοιπόν «Hurriyet» ενημερώνει τους αναγνώστες τους και μαζί με αυτούς εμάς στην Ελλάδα ότι  Τούρκοι αξιωματούχοι σε δήλωση τους στην εφημερίδα κατέστησαν σαφές ότι η Άγκυρα παραμένει συνεπής στην πολιτική της στο Αιγαίο (δηλαδή ..αναθεωρητισμός) και δεν πρόκειται κανείς να της επιβάλει  αλλαγή θέσεων (τις ονομάζει…νομικές απόψεις). Οι ίδιοι αξιωματούχοι επεσήμαναν ότι η επιχείρηση θα πραγματοποιείται σε …διεθνή και όχι διαφιλονικούμενα ύδατα(sic!).

Και φυσικό είναι κάποιος να αναρωτηθεί και να πει «καλά, οι Τούρκοι λένε τα δικά τους όπως λέμε και εμείς τα δικά μας». Έλα ντε όμως που οι θέσεις των πλοίων που δόθηκαν χθες στην δημοσιότητα επιβεβαιώνουν την τουρκική πλευρά και όχι τις θριαμβολογίες στην Μεσογείων. Όλα τα πλοία βρίσκονταν στα διεθνή ύδατα και μάλιστα η Τουρκική Φρεγάτα «Barbaros» … δυτικά της Ρόδου! Πολύ σωστά διαβάσατε, δυτικά της Ρόδου! Μήπως για τους παραπάνω λόγους, δεν καθορίσθηκε με συντεταγμένες η περιοχή που επιχειρεί η νατοϊκή ναυτική δύναμη και έτσι η Τουρκία μπορεί «να κάνει παιχνίδι»; Μήπως ούτε στο πλήρες Επιχειρησιακό Σχέδιο, αν τελικά ολοκληρωθεί μέχρι 30 Μαρτίου όπως εκτιμάται πάλι δεν θα υπάρχουν συντεταγμένες. Και αφού βρίσκονται εκεί που…βρίσκονται, η απορία μας είναι πως θα αναγνωρίζουν, επιτηρούν και παρακολουθούν τα παράνομα περάσματα (illegal crossings) όπως αναγράφονται στις Στρατηγικές Οδηγίες του SACEUR που  βρίσκονται μεταξύ των τουρκικών παραλίων και των ελληνικών νησιών; Μέχρι σήμερα βέβαια  εκτός από λήψη φωτογραφιών δεν έχουμε διαπιστώσει κάποια δραστηριότητα της νατοϊκής ναυτικής δύναμης SNMG2 ενώ αναμένεται και μεγάλη επικοινωνιακή φιέστα στο Γερμανικό πλοίο Διοίκησης και Υποστήριξης Bonn στο οποίο επιβαίνει ο Διοικητής Υποναύαρχος Klein.

Τέλος οφείλουμε να πληροφορήσουμε τους αναγνώστες μας ότι αν και δόθηκε από εμάς  διπλωματική άδεια διέλευσης του προαναφερθέντος Γερμανικού πλοίου στα ελληνικά χωρικά ύδατα, οι Τούρκοι δεν έδωσαν  για τα δικά τους, γιατί οι Γερμανοί θα υπέβαλλαν σχέδιο πτήσεως στην Αθήνα  για το Ελικόπτερο που θα απονηωνόταν από το πλοίο τους για να μεταφέρει τον Γερμανό Τακτικό Διοικητή στην Τουρκία. Έτσι αναγκάσθηκε το γερμανικό πλοίο να μην τηρήσει τις προβλεπόμενες διαδικασίες και   να περάσει στα τουρκικά χωρικά ύδατα για να τον παραλάβει Ελικόπτερο του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού. «Κερδάμε»? Δεν νομίζω!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

ΤΑΣΙΑ, ΦΙΛΗΣ ΚΑΙ ΤΣΙΠΡΑΣ. ΑΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΘΑ ΓΡΑΦΤΟΥΝ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ

Εδώ και χρόνια ο ελληνικός λαός αποχαυνώνεται και τα εθνικά αντανακλαστικά του εξουδετερώνονται από την πολύ αποτελεσματική, ποικιλόμορφη και συστηματική προπαγάνδα που επιχειρεί να αλλοιώσει την εθνολογική σύνθεσή του μέσω της μαζικής εισροής μουσουλμάνων λαθρομεταναστών και της εγκατάστασής τους σε κάθε γωνιά της χώρας μας. Η μάζα των μουσουλμάνων μεταναστών (που περνά στην Ελλάδα με την ενεργό συνδρομή Τούρκων δουλεμπόρων και έναντι αδράς αμοιβής) είναι πλέον τόσο μεγάλη ώστε η ελληνική Πολιτεία να εκβιάζεται ηθικά για τη δημιουργία τεμένους στην Αθήνα και ίσως στο εγγύς μέλλον για τη χορήγηση ιθαγένειας και πολιτικών δικαιωμάτων - μια ολέθρια κίνηση που αν κάποτε γίνει θα τελειώσει την Ελλάδα έτσι όπως τη γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. 

Η διάβρωση του έθνους μας από την άτυπη μουσουλμανική εισβολή προχωρά διαρκώς αλλά με τόσο μικρά και φαινομενικά αθώα βήματα ώστε να μην προκαλεί αντίδραση. Η μέθοδος με την οποία προπαγανδίζεται η πολυπολιτισμικότητα στην Ελλάδα (αλλά και διεθνώς) είναι ταυτόχρονα ύπουλη και γλοιώδης. Τα αφανή εξωθεσμικά κέντρα αποφάσεων που επιμένουν να καθορίζουν τελείως δικτατορικά το μέλλον μας και που ελέγχουν απόλυτα τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς, επέβαλαν πριν λίγο καιρό την αντικατάσταση του όρου "λαθρομετανάστες" με τον όρο... "παράτυποι μετανάστες" και τώρα με τον όρο "πρόσφυγες". Μάλιστα στα σχετικά ρεπορτάζ που περιγράφουν την άφιξη καθημερινά χιλιάδων τέτοιων εισβολέων στη χώρα μας, γίνεται λόγος για την τυπική σύλληψή τους από το Λιμενικό επειδή "στερούνται ταξιδιωτικών εγγράφων"!  

Στην πραγματικότητα όμως οι ελληνικές αρχές δεν κάνουν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ για την ανάσχεση του φαινομένου της λαθρομετανάστευσης αφού δεν είχαν ποτέ σοβαρή μεταναστευτική πολιτική. Παίζουν απλώς τον ρόλο του τροχονόμου στην κυκλοφοριακή συμφόρηση της λαθρομετανάστευσης στο Αιγαίο, και κατόπιν τον ρόλο του ξενοδόχου: παραλαμβάνουν τους λαθρομετανάστες από τους δουλέμπορους μεσοπέλαγα ή στις ακτές των νησιών μας, τους εξασφαλίζουν τροφή και στέγη, και τους προωθούν στην Αθήνα χωρίς να γνωρίζουν ούτε καν τα πραγματικά τους ονόματα, ούτε βέβαια αν πρόκειται για εξτρεμιστικά στοιχεία. Κατά μία έννοια δηλαδή το ελληνικό κράτος βοηθάει τους Τούρκους δουλέμπορους να θησαυρίζουν, και δεν είναι ίσως τυχαίο ότι ποτέ δεν έχουμε ακούσει να έχει επιβληθεί εξοντωτική ποινή σε κάποιο απ' αυτά τα καθάρματα που έχουν συλληφθεί. Επίσης κανείς δεν μας λέει πού θα μεταφερθούν και πού θα καταλήξουν όλα αυτά τα πλήθη των λαθρομεταναστών και αν θα φύγουν ποτέ από την Ελλάδα ή θα εγκατασταθούν εδώ μόνιμα απαιτώντας αργότερα και πολιτικά δικαιώματα μέσω των ΜΚΟ και διεθνών οργανισμών. 

Πριν λίγο καιρό είδα σε ρεπορτάζ μεγάλου ελληνικού τηλεοπτικού καναλιού το θέμα μιας μουσουλμάνας εφήβου η οποία αγωνίζεται σε ομάδα μπάσκετ της Αθήνας φορώντας... μαντήλα και ολόσωμη φόρμα μέχρι τον αστράγαλο. Το ρεπορτάζ εκθείαζε μάλιστα αυτό το θλιβερό θέαμα μεσαιωνικής οπισθοδρόμησης και προσβολής της γυναικείας αξιοπρέπειας ως εξαιρετικό παράδειγμα... "ανοχής στη διαφορετικότητα"! Μάλιστα οι συμπαίκτριες της συγκεκριμένης άτυχης κοπέλας (η οποία δήλωσε φυσικά στον τηλεοπτικό φακό ότι περίπου απολαμβάνει (!) το ντύσιμο που της επιβάλλει η στυγνή θεοκρατία) φωτογραφήθηκαν στο παρκέ φορώντας όλες μαντήλα για να δηλώσουν τη συμπαράσταση και εκτίμησή τους στη φίλη τους! Δηλαδή ό,τι πιο σκοταδιστικό και κιτς έχει να παρουσιάσει σήμερα το φονταμενταλιστικό Ισλάμ πλασάρεται στα ελληνόπουλα ως αποδεκτή και απολύτως φυσιολογική ιδιαιτερότητα η οποία μάλιστα έχει και πολύ γούστο! Για να εμπεδώσουμε μάλιστα και το πόσο ωραίο είναι το Ισλάμ υπάρχουν και τηλεοπτικά σήριαλ όπου τονίζεται η ηθική ακεραιότητα και η αγνότητα της πίστης των μουσουλμάνων σε αντίθεση με τα έκλυτα ήθη των χριστιανών. Και όλο αυτό το γελοίο πολυπολιτισμικό παραλήρημα βαπτίζεται πρόοδος... 

Δεν ξέρω με τι θα πρέπει να εξοργιστεί κανείς περισσότερο: με την ηλιθιότητα και ανεπάρκεια των δασκάλων και των γονιών που έχουν αφήσει τα παιδιά τους έρμαια στην πιο χοντροκομμένη προπαγάνδα ξένων σκοτεινών κέντρων, ή με την αηδιαστική προθυμία των ελληνικών ΜΜΕ να παίξουν (έναντι ποιου ανταλλάγματος άραγε;) το παιχνίδι των διεθνιστών για αλλοίωση της εθνικής συνείδησης και ταυτότητας των ευρωπαϊκών χριστιανικών λαών; Όσοι θεωρούν ότι οι μεγάλοι ιστορικοί κύκλοι επαναλαμβάνονται, διαπιστώνουν τώρα ότι όπως η πανίσχυρη ρωμαϊκή αυτοκρατορία καταστράφηκε τον 5ο αιώνα μ.Χ. από τις λεγόμενες "μεγάλες μεταναστεύσεις", έτσι και τώρα η χριστιανική Ευρώπη απειλείται με καταστροφή από το ακατάσχετο κύμα λαθρομετανάστευσης των μουσουλμανικών πληθυσμών.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Εξαίρεσαν την γενοκτονία των Ποντίων από την ύλη της Γ’ Λυκείου

Στα «κάγκελα» βρίσκεται ο Ποντιακός ελληνισμός  από τις δηλώσεις του υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη, καταδικάζοντας σύσσωμος τα όσα ακούστηκαν από το στόμα του υπουργού, αλλά και ζητώντας ταυτόχρονα την παραίτηση του.

Το θέμα πήρε και νέα τροπή σήμερα, όταν έγινε στην Βουλή η αποκάλυψη ότι η διδασκαλία της Γενοκτονίας των Ποντίων έχει εξαιρεθεί με υπουργική απόφαση τον Ιούνιο από τον τότε υπουργό Παιδείας Αριστείδη Μπαλτά, προκαλώντας σοβαρά ερωτήματα για το« που το πάει η κυβέρνηση» και γιατί δεν υπάρχει μια επίσημη αντίδραση.   

Συγκεκριμένα το κεφάλαιο που έχει εξαιρεθεί είναι για τα γεγονότα του Παρευξείνιου Ελληνισμού κατά τον 19ο και 20ο αιώνα, μία περίοδο στην οποία εντάσσονται τα ιστορικά γεγονότα της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Πέμπτη (5/11) στο Σύνταγμα

Ταυτόχρονα η Ποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος κάνει κάλεσμα για την Πέμπτη στις 16:00 σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Συντάγματος εναντίον των υβριστικών δηλώσεων του υπουργού Παιδείας, αλλά όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά και της γενικότερης στάσης της κυβέρνησης σε θέματα που αφορούν τον Ποντιακό Ελληνισμό.

Μάλιστα, η Ομοσπονδία επιβεβαιώνει στην ανακοίνωσή της πως έχει αφαιρεθεί από την διδακτέα ύλη της Γ΄ Λυκείου το κεφάλαιο «Παρευξείνιος Ελληνισμός» και κατηγορεί την κυβέρνηση για κατάργηση του βοηθήματος επιβίωσης των ομογενών, με αποτέλεσμα να οδηγούνται στην εξαθλίωση και το θάνατο.

Παράλληλα οι μεγαλύτεροι Ποντιακοί φορείς της χώρας καλούν την κυβέρνηση να αποδοκιμάσει σύσσωμη τα όσα δήλωσε ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης και να τον αποπέμψει από την θέση του, κάτι  όμως που δεν φαίνεται να γίνεται  μέχρι στιγμής.

Οι ποντιακές ενώσεις επισημαίνουν ότι διεθνείς οργανισμοί και κράτη σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο έχουν αναγνωρίσει ως αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι την περίοδο 1914-1923 το κεμαλικό καθεστώς και οι Νεότουρκοι μεθόδευσαν την εξόντωση και την εξαφάνιση των χριστιανικών μειονοτήτων της γεωγραφικής επικράτειας της σημερινής Τουρκίας.

Ανάμεσα σε αυτές ήταν και οι Έλληνες του Πόντου. Παρόλ' αυτά, ο Νίκος Φίλης υποστήριξε πως οι Πόντιοι υπέστησαν «εθνοκάθαρση» και όχι γενοκτονία, αγνοώντας πχ ότι η Διεθνής Ένωση Επιστημόνων Μελέτης της Γενοκτονίας (IAGS, International Association of Genocide Scholars) έχει αναγνωρίσει την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Δήλωση Φίλη: Αναγνωρίζουμε τον πόνο των Ποντίων, αλλά δεν πρόκειται για γενοκτονία. Χάρη στον Σαμαρά, τέτοιες δηλώσεις θα γενικευτουν. Παραθέτω αυτούσιο τον ΝΟΜΙΚΟ ΟΡΙΣΜΟ της ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ. " the mental element, meaning the "intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnical, racial or religious group, as such".

Δεν αναγνωρίζει την γενοκτονία των Ποντίων ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης, καθώς κατά την άποψή του δεν πληρούνται τα «επιστημονικά κριτήρια» για έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Ο κύριος Φίλης, που είναι δημοσιογράφος στο επάγγελμα και όχι ιστορικός, υποστήριξε πως «πριν από χρόνια ως δημοσιογράφος, έκανα τη δήλωση, συμμεριζόμενος απόψεις πολλών ιστορικών και πολλών διεθνολόγων». 

Ο κύριος Φίλης σε τηλεοπτική του συνέντευξη είπε χαρακτηριστικά σε σχέση με το ζήτημα: «Κάναμε διάκριση ανάμεσα στην εθνοκάθαρση την αιματηρή και το φαινόμενο της γενοκτονίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε το αίμα, τον πόνο, όσα έχουν υποστεί οι Πόντιοι, από τη θηριωδία των Τούρκων. Αυτό είναι άλλο πράγμα και άλλο πράγμα η γενοκτονία με αυστηρή επιστημονική έννοια».

Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αναφέρεται σε σφαγές και εκτοπισμούς εναντίον Ελληνικών πληθυσμών στην περιοχή του Πόντου που πραγματοποιήθηκαν από το κίνημα των Νεότουρκων κατά την περίοδο 1914-1923. Εκτιμάται ότι στοίχισε τη ζωή σε 368.000 Ελλήνων. Οι επιζώντες κατέφυγαν στον Άνω Πόντο (στην ΕΣΣΔ) και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, στην Ελλάδα. Τα γεγονότα αυτά αναγνωρίζονται επισήμως ως γενοκτονία από το Ελληνικό Κράτος, την Σουηδία και την Αυστραλία αλλά και από διεθνείς οργανισμούς όπως η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών.

Θεωρείται μια από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες. Η γενοκτονία ήταν ένα προμελετημένο έγκλημα, το οποίο η κυβέρνηση των Νεότουρκων έφερε σε πέρας με συστηματικότητα. Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ήταν ο ξεριζωμός, η εξάντληση στις κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα, και τα στρατόπεδα θανάτου στην έρημο.

Κατόπιν εισήγησης του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη γενοκτονία το 1994, και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Χαράλαμπος Κατσιμήτρος. Χρόνια πολλά και καλή λευτεριά.

Ο Χαράλαμπος Γ. Κατσιμήτρος γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1886 στο χωριό Κλειτσός της Ευρυτανίας. Για τα παιδικά του χρόνια δεν είναι τίποτα γνωστό και τον ξαναβρίσκουμε το 1904 ως εθελοντή στον Ελληνικό Στρατό. Το 1911 έγινε δεκτός στη Σχολή Υπαξιωματικών, από την οποία βγήκε την επόμενη χρονιά ως ανθυπασπιστής του Πυροβολικού.   Ο μπαρουτοκαπνισμένος Κατσιμήτρος πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913), ενώ κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου πολέμησε και διακρίθηκε για τη γενναιότητά του στο Μακεδονικό Μέτωπο. Συμμετείχε επίσης στη Μικρασιατική Εκστρατεία (1921-1922) ως διοικητής Τάγματος (ταγματάρχης) και τραυματίστηκε μάλιστα σοβαρά στη Μάχη του Αφιόν Καραχισάρ (13 Αυγούστου 1922).   Αφού πέρασε από τους βαθμούς του ανθυπολοχαγού Πεζικού (1913), υπολοχαγού (1914) και λοχαγού (1916), τον Νοέμβριο του 1920 έγινε ταγματάρχης. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, φοίτησε στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου (1924-1925) και τον Ιανουάριο του 1937 προάχθηκε στον βαθμό του υποστράτηγου, έχοντας περάσει από αντισυνταγματάρχης (1923) και συνταγματάρχης (1930). Τελευταίος του βαθμός θα είναι ο αντιστράτηγος Πεζικού το 1947, αν και μέχρι τότε θα έχει ζήσει πολλές περιπέτειες, τόσο ηρωικές όσο και τραγικές.   Στις 9 Φεβρουαρίου 1938 ανέλαβε διοικητής της 8ης Μεραρχίας Πεζικού της Ηπείρου με έδρα τα Ιωάννινα, η οποία αποτελούνταν αποκλειστικά σχεδόν από Ηπειρώτες, με το σκεπτικό ότι αν χρειαζόταν οι ντόπιοι πατριώτες θα αγωνίζονταν κυριολεκτικά «υπερ βωµών και εστιών». Ήταν έτοιμος να διαδραματίσει τη σπουδαιότερη συνεισφορά του στο έθνος…

Το Έπος του 1940.

Από την πρώτη στιγμή που αναλαμβάνει επικεφαλής της Ογδόης, ο Κατσιμήτρος εφαρμόζει το σχέδιο του Γενικού Επιτελείου Στρατού για την άμυνα του Στρατού στην Ήπειρο, ενόψει μιας ενδεχόμενης επίθεσης των Ιταλών, που κατείχαν ήδη την Αλβανία. Η διετία 1939-1940 σφραγίζεται από τις πυρετώδεις προετοιμασίες για τη φημολογούμενη ιταλική επίθεση, με τον ίδιο να διαγιγνώσκει εγκαίρως την ανάγκη για περισσότερα αμυντικά έργα για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του εχθρού. Η κατάληψη της Αλβανίας εξάλλου και η προώθηση ισχυρών ιταλικών δυνάμεων προς την ελληνοαλβανική μεθόριο ήταν φυσικό να ανησυχήσουν την ελληνική κυβέρνηση, η οποία σπεύδει να ενισχύσει με μικρές μονάδες τους τομείς ευθύνης της 8ης Μεραρχίας αλλά και της 9ης (Δυτική Μακεδονία).   Ο Κατσιμήτρος εργάζεται μεθοδικά και ολοκληρώνει με τρόπο αριστοτεχνικό τη γραμμή άμυνας κόντρα στις δυσκολίες, ζητώντας ακόμα και τη συνδρομή του ηπειρωτικού λαού. Αποτέλεσμα; Η γραμμή Ελαίας-Καλπακίου-Καλαμά να είναι πανέτοιμη για επίθεση.

Το βράδυ της 27ης Οκτωβρίου 1940, ο διοικητής της Μεραρχίας Ηπείρου, Κατσιμήτρος, δίνει τηλεφωνικώς τις τελευταίες οδηγίες στους διοικητές των μονάδων και ιδίως των τμημάτων της μεθορίου να επαγρυπνούν για το ενδεχόμενο ιταλικών κινήσεων. Την επομένη, ο ιταλός πρέσβης επιδίδει στον πρόεδρο της κυβέρνησης, δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, το διαβόητο τελεσίγραφο «Έχουμε πόλεμο». Ο αρχηγός του ΓΕΣ, στρατηγός Παπάγος, διατάσσει «Όπως η 8η Μεραρχία αποκρούσει διά των όπλων την εισβολήν των Ιταλικών Στρατευμάτων, συμμορφουμένη προς τας διαταγάς τας οποίας έλαβε διά την εκτέλεση της αποστολής της». Ο υποστράτηγος Κατσιμήτρος απάντησε: «Η Μεραρχία θα εκτέλεση το καθήκον της προς την πατρίδα, όπως επιβάλλη η εθνική τιμή και καθ' όν τρόπον αυτή γνωρίζει».   Αν και στην πραγματικότητα η εκτίμηση των επιτελαρχών του ΓΕΣ και της κυβέρνησης ήταν ότι ένας αγώνας απέναντι σε τόσο υπέρτερο εχθρό θα ήταν ουσιαστικά μάταιος. Παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις, καλούν λοιπόν τον Κατσιμήτρο να οπισθοχωρήσει σταδιακά προς τον νότο, στην κοιλάδα του Αράχθου. Κι όμως ο υποστράτηγος τους αγνοεί, αγνοεί τον αρχιστράτηγο! Όχι μόνο δεν υποχώρησε, αλλά στην ημερήσια διαταγή του στο προσωπικό της 8ης Μεραρχίας καλεί σε άμυνα μέχρις εσχάτων, προσθέτοντας ότι οποιαδήποτε υποχώρηση θα ήταν αδιανόητη, καθώς εκεί, στα σύνορα, ήταν η τελευταία γραμμή άμυνας της Ελλάδας.   Το αγέρωχο μήνυμά του έγραφε: «Κρατάω Καλπάκι». Λίγα μόλις χιλιόμετρα από τα σύνορα, ο Κατσιμήτρος στήνει τη γραμμή άμυνάς του με κίνδυνο να περικυκλωθεί και να αποδεκατιστεί. Έδωσε μάλιστα όπλα σε όσους μπορούσαν να τα κρατήσουν, βοηθητικούς, μάγειρες, όλους! Κι έτσι καταφέρνουν να κρατήσουν τους Ιταλούς μέχρι να φτάσουν τα τρένα με τους φαντάρους από την Αθήνα.     Ο Κατσιμήτρος εξουδετέρωσε την ιταλική επίθεση με την ηρωική του αντίσταση στο Καλπάκι, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην τελική νίκη σε βάρος των Ιταλών. Αν ο διοικητής της Ογδόης είχε υπακούσει, τότε η έκβαση του πολέμου θα ήταν προφανώς διαφορετική. Ήταν η απείθειά του στις διαταγές της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας που έγραψε χρυσές πολεμικές σελίδες για το έθνος και οδήγησε στο Έπος του 1940. Γιατί μετά την άμυνα, ήρθε η ολομέτωπη επίθεση! Ο Κατσιμήτρος πέρασε την κατάλληλη στιγμή σε σφοδρή αντεπίθεση και έδιωξε πέραν των ελληνικών συνόρων τους ιταλούς εισβολείς, καταδιώκοντάς τους μέσα στο αλβανικό έδαφος και απελευθερώνοντας ταυτοχρόνως ελληνικές περιοχές…

Η περιπέτεια με την κυβέρνηση Τσολάκογλου.

Ο Κατσιμήτρος τιμήθηκε με πλήθος μεταλλίων για το ανδραγάθημά του και χρόνια αργότερα, το 1954, έγραψε ένα πλήρες χρονικό για την ηρωική του αντίσταση στην ιταλική επίθεση στο Καλπάκι («Η Ήπειρος Προμαχούσα»). Παρά τη θριαμβευτική νίκη όμως απέναντι στον ιταλικό στρατό, η Ελλάδα έπεσε τελικά στους Γερμανούς τον Απρίλιο του 1941 και ο υποστράτηγος κάνει το μοιραίο λάθος: συμμετέχει και μάλιστα από τους πρώτους στην πρώτη κατοχική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου.   Ο Κατσιμήτρος αναλαμβάνει υπουργός Εργασίας στις 16 Απριλίου 1941 και κατόπιν Γεωργίας, αν και συνειδητοποιεί σύντομα το έγκλημά του και παραιτείται σε λιγότερο από πέντε μήνες (20 Σεπτεμβρίου 1941), μη θέλοντας να αποτελεί μέλος μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων. Παρά το ολιγόμηνο της «παρασπονδίας» του, άφησε τον εαυτό του έκθετο, κι έτσι στις 31 Μαΐου 1945 ο υποστράτηγος καταδικάζεται από το ειδικό δικαστήριο ως δωσίλογος και συνεργάτης των Γερμανών. Η καταδίκη περιλαμβάνει κάθειρξη 5,5 ετών «διότι γενόμενος υπουργός συνέπραξεν μετά του πρωθυπουργού εις την εκτέλεσιν των αξιοποίνων πράξεων της συνεργασίας και διευκολύνσεως» των δυνάμεων Κατοχής, την ίδια ώρα που αποπέμπεται από το στράτευμα με τον βαθμό του αντιστράτηγου. 

Έχοντας εκτίσει το μεγαλύτερο μέρος της ποινής του (4 χρόνια και 4 μήνες), λαμβάνει χάρη στις 5 Οκτωβρίου 1949 από τον βασιλιά Παύλο και το 1953 αποκαθίσταται πλήρως το όνομά του αλλά και ο βαθμός του. Ο αντιστράτηγος εν αποστρατεία διατήρησε όλα του τα παράσημα. Στις αρχές μάλιστα του 1945, ο πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας είχε επαναφέρει τον Κατσιμήτρο στην ενεργό υπηρεσία και του ζήτησε να μεταβεί στην Κέρκυρα, να συγκεντρώσει τις ανταρτικές δυνάμεις του στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα και να αναδιοργανώσει την 8η Μεραρχία. Αν και οι αντιδράσεις υπήρξαν εντονότατες και την επομένη τον κάλεσε για να του ανακοινώσει τη ματαίωση της αποστολής, καθώς ο Κατσιμήτρος είχε ήδη συμπεριληφθεί στον κατάλογο των 27 ανώτατων στρατιωτικών που παραπέμφθηκαν στο ειδικό δικαστήριο…

Τελευταία χρόνια.

Ο Κατσιμήτρος εγκαταστάθηκε μετά την περιπέτειά του σε συνοικία της Κυψέλης στην Αθήνα, όπου και πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του παραγνωρισμένος και ξεχασμένος απ’ όλους, φίλους και συμπολεμιστές. Στην προσωπική του ζωή, ο γιος του ακολούθησε τα χνάρια του και έγινε αξιωματικός του Στρατού.   Ο δαφνοστεφανωμένος ήρωας των βουνών έφυγε από τη ζωή στις 20 Φεβρουαρίου 1962 και η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη. 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Σεπτεμβριανά, 60 χρόνια μετά

Σεπτεμβριανά ή αλλιώς το πογκρόμ που εξαπέλυσε ο τουρκικός όχλος, υπό την καθοδήγηση της κυβέρνησης Μεντερές, εναντίον της πολυπληθούς και ευημερούσας ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου 1955. Αποτέλεσμα, οι 100.000 Έλληνες που ζούσαν εκείνη την περίοδο στην Πόλη να συρρικνωθούν σταδιακά και σήμερα μόλις και μετά βίας να ξεπερνούν τις 2.000.

Το 1955 τη γειτονική μας χώρα κυβερνούσε ο Αντνάν Μεντερές -ένας «πρώιμος Ερντογάν»- και το Δημοκρατικό Κόμμα. Ο Μεντερές έπαιζε αρκετά το μουσουλμανικό χαρτί, προκαλώντας εκνευρισμό στο κεμαλικό κατεστημένο της χώρας. Το αποδεικνύουν και τα χιλιάδες τζαμιά που κτίστηκαν επί πρωθυπουργίας του.

Η οικονομική κατάσταση στην Τουρκία δεν ήταν ανθηρή, ενώ ο εθνικιστικός πυρετός ανέβαινε, καθώς οι Ελληνοκύπριοι διεκδικούσαν την ένωση της μεγαλονήσου με την Ελλάδα. Ήταν μια καλή αφορμή για τους τούρκους ηγέτες να αποσπάσουν την κοινή γνώμη από τα προβλήματά της, στρέφοντάς την κατά της ελληνικής μειονότητας που ευημερούσε. Στις 28 Αυγούστου 1955 ο Μεντερές ισχυρίστηκε δημόσια ότι οι Ελληνοκύπριοι σχεδίαζαν σφαγές κατά των Τουρκοκυπρίων.

Η αφορμή για το Πογκρόμ κατά του Ελληνισμού της Πόλης δόθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου, με την έκρηξη ενός αυτοσχέδιου μηχανισμού στο Τουρκικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης, που στεγαζόταν και στεγάζεται και σήμερα στο σπίτι, όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο ιδρυτής του σύγχρονου τουρκικού κράτους. Ως δράστης συνελήφθη από τις ελληνικές αρχές ο Οκτάι Εγκίν, ένας μουσουλμάνος σπουδαστής από την Κομοτηνή, που αργότερα περιεβλήθη το φωτοστέφανο του ήρωα. Τιμήθηκε στην Τουρκία και διορίστηκε κυβερνήτης σε επαρχία. Χρόνια αργότερα σε μία συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με το συμβάν και θεώρησε τον εαυτό του θύμα των ελληνικών αρχών.

Από την έκρηξη στο σπίτι του Ατατούρκ προκλήθηκαν μόνο μικρές υλικές ζημίες στις τζαμαρίες του κτιρίου, αλλά οι τουρκικές εφημερίδες εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός, μεγαλοποιώντας και διαστρεβλώνοντάς το, κατόπιν κυβερνητικών οδηγιών. Πρωτοσέλιδοι τίτλοι, όπως «Έλληνες τρομοκράτες κατέστρεψαν το πατρικό σπίτι του Ατατούρκ» της «Ισταμπούλ Εξπρές» και δημοσίευση μιας σειράς από παραποιημένες φωτογραφίες του συμβάντος, προκάλεσαν «αυθόρμητες» διαδηλώσεις στην Πλατεία Ταξίμ το απόγευμα της ίδιας μέρας.

Στις 5 το απόγευμα, το μαινόμενο πλήθος των 50.000 ατόμων στράφηκε κατά των ελληνικών περιουσιών στη συνοικία Πέραν. Οι λεηλασίες κράτησαν μέχρι τις πρωινές ώρες της 7ης Σεπτεμβρίου, όταν επενέβη ο Στρατός, καθώς η κατάσταση κινδύνευε να τεθεί εκτός ελέγχου. Μέχρι τότε, οι αρχές παρέμειναν απαθείς, όταν δεν διευκόλυναν τους πλιατσικολόγους στο έργο. Ο μηχανισμός του Δημοκρατικού Κόμματος, που ήλεγχε τα συνδικάτα, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στα έκτροπα.

Μεγάλος αριθμός διαδηλωτών μεταφέρθηκε από τη Δυτική Μικρά Ασία δωρεάν, αντί αμοιβής 6 δολαρίων, που ουδέποτε τους δόθηκε. 4.000 ταξί τους μετέφεραν στον χώρο των ταραχών, ενώ φορτηγά του Δήμου της Κωνσταντινούπολης είχαν αναπτυχθεί σε επίκαιρα σημεία της Πόλης, φορτωμένα με τσεκούρια, φτυάρια, ρόπαλα, αξίνες, σφυριά, σιδερένιους λοστούς και μπιτόνια βενζίνης, απαραίτητα σύνεργα για τον όχλο των επιδρομέων, που επέπεσε επί των ελληνικών καταστημάτων με τα συνθήματα «Θάνατος στους γκιαούρηδες», «Σπάστε, γκρεμίστε, είναι γκιαούρης», «Σφάξτε του Έλληνες προδότες», «Κάτω η Ευρώπη» και «Εμπρός να βαδίσουμε κατά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης». Την οργή του όχλου δεν γλύτωσαν και κάποια καταστήματα αρμενικής και εβραϊκής ιδιοκτησίας.

Άνδρες και γυναίκες βιάστηκαν και σύμφωνα με τη μαρτυρία του γνωστού τούρκου συγγραφέα Αζίζ Νεσίν, πολλοί ιερείς εξαναγκάστηκαν να υποστούν περιτομή, με θύμα ένα αρμένιο παπά. 16 Έλληνες έχασαν τη ζωή τους και 32 τραυματίστηκαν.

Έκτροπα κατά των Ελλήνων δεν έγιναν μόνο στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και στη Σμύρνη. Το πρωί της 7ης Σεπτεμβρίου τούρκοι εθνικιστές έκαψαν το ελληνικό περίπτερο στη Διεθνή Έκθεση της Σμύρνης. Στη συνέχεια, κατέστρεψαν το νεόκτιστο εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής, ενώ λεηλάτησαν σπίτια Ελλήνων στρατιωτικών, που υπηρετούσαν στο Στρατηγείο του ΝΑΤΟ.

Ο πρωθυπουργός Μεντερές σε δηλώσεις του ισχυρίστηκε ότι το πογκρόμ κατά των Ελλήνων ήταν έργο των κομμουνιστών. Ένας ισχυρισμός που κατέπεσε αυτοστιγμεί και από τις αναφορές των ξένων πρεσβειών στην Άγκυρα προς τις κυβερνήσεις τους, που επισήμαιναν τις μεγάλες ευθύνες των τουρκικών αρχών.

Η κυβέρνηση Παπάγου προσπάθησε να διεθνοποιήσει το θέμα, αλλά χωρίς σημαντικά αποτελέσματα. Αμερικανοί και Βρετανοί δεν ήταν διατεθειμένοι να ασκήσουν πιέσεις στην Τουρκία, πολύτιμο σύμμαχό τους κατά τη διάρκεια του «Ψυχρού Πολέμου». Οι νατοϊκοί σύμμαχοί μας είπαν ξεκάθαρα να ξεχάσουμε το συμβάν. Μόνο το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών από τους διεθνείς οργανισμούς απαίτησε από την Τουρκία εξηγήσεις για την καταστροφή του 90% των ορθόδοξων ναών στην Κωνσταντινούπολη. Πάντως, τον Αύγουστο του 1995 η αμερικανική Γερουσία με απόφασή της κάλεσε τον Πρόεδρο Κλίντον να ανακηρύξει την 6η Σεπτεμβρίου Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Πογκρόμ.

Το Πογκρόμ κατά του Ελληνισμού της Πόλης προκάλεσε:

τον θάνατο 16 Ελλήνων και τον τραυματισμό 32
τον θάνατο ενός Αρμένιου
τον βιασμό 12 Ελληνίδων
τον βιασμό αδιευκρίνιστου αριθμού ανδρών (εξαναγκάστηκαν να υποστούν περιτομή)
την καταστροφή:
4.348 εμπορικών καταστημάτων,
110 ξενοδοχείων,
27 φαρμακείων,
23 σχολείων,
21 εργοστασίων,
73 εκκλησιών,
περίπου 1000 κατοικιών, όλα ελληνικής ιδιοκτησίας.
Το οικονομικό κόστος των ζημιών ανήλθε σε 150 εκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς, ενώ η ελληνική κυβέρνηση τις υπολόγισε σε 500.000.000 δολάρια. Η οικονομική αιμορραγία και ο φόβος ανάγκασαν χιλιάδες Έλληνες ομογενείς να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα.

Αργότερα, το τουρκικό κράτος διά του προέδρου Τζελάλ Μπαγιάρ υποσχέθηκε αποζημίωση για την καταστροφή των ελληνικών περιουσιών. Στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν ξεπέρασε το 20% των απαιτήσεών τους, με δεδομένο ότι τα περιουσιακά τους στοιχεία είχαν υποτιμηθεί δραματικά.

Πολλές λεπτομέρειες για τα Σεπτεμβριανά ήλθαν στο φως το 1961, κατά τη διάρκεια της δίκης για εσχάτη προδοσία του ανατραπέντος από τους στρατιωτικούς πρωθυπουργού Αντνάν Μεντερές, ο οποίος τελικά δεν γλύτωσε από την αγχόνη. Πολύτιμα στοιχεία προσκομίζει και το βιβλίο του διαπρεπούς ελληνοαμερικανού βυζαντινολόγου Σπύρου Βρυώνη «The Mechanism of catastrophe: The Turkish Pogrom οf September 6-7, 1955 and the destruction of Greek Community of Istambul (Greekworks.com, New York, 2005).

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Ελληνοποίησαν παράνομα τον τουρκαλβανό Jorgo Goro και τους το ανταπέδωσε κατ' αρχήν με την κατεδάφιση του ναού του Αγίου Αθανασίου

Η απαράδεκτη ενέργεια των Τιράνων να κατεδαφίσουν ξημερώματα έναν τόπο λατρείας αποτελεί ουσιαστικά «επίδειξη ισχύος» της αλβανικής κυβέρνησης, η οποία εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις πολιτικές εξελίξεις και την οικονομική κρίση στην Ελλάδα προκειμένου να υφαρπάξει ακίνητα-φιλέτα ομογενών στην παραθαλάσσια περιοχή της Χειμάρρας. Σύμμαχος και συμπαραστάτης του Αλβανού πρωθυπουργού Εντι Ράμα στις μεθοδεύσεις αυτές είναι ο «σύντροφος» δήμαρχος Χειμάρρας Jorgo Goro -ο ίδιος αρέσκεται να αποκαλείται αλβανιστί Γκιέργκι Γκόρο-, ο οποίος αν και δηλώνει σκληρός Αλβανός και «αλλεργικός» σε καθετί που θυμίζει Ελλάδα, πολιτογραφήθηκε... Ελληνας δηλώνοντας ψευδώς ως μόνιμο τόπο κατοικίας τα Ιωάννινα.

Ο άνθρωπος που έδωσε εντολή να κατεδαφιστεί η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στους Δρυμάδες Χειμάρρας, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις εντός και εκτός Αλβανίας, διαθέτει ελληνική ταυτότητα και διαβατήριο.

 Πρόκειται για τον δήμαρχο Χειμάρρας Jorgo Goro, ο οποίος λειτουργεί σαν μαριονέτα συμφερόντων που επιδιώκουν να σβήσουν την ελληνική παρουσία στην περιοχή προκειμένου να βάλουν χέρι στις ιδιοκτησίες ομογενών, οι οποίες θεωρούνται εξαιρετικά φιλέτα στην παραθαλάσσια ζώνη της Αλβανίας.Οπως αποκαλύπτει το «ΘΕΜΑ», στις 29/4/2014 η τότε γενική γραμματέας της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας Βασιλική Ευταξά υπέγραψε και έκανε αποδεκτή την αίτηση που είχε καταθέσει σχεδόν έναν χρόνο πριν (30/7/2013) ο κ. Jorgo Goro, του Σωκράτη και της Σεμινέ, προκειμένου να πολιτογραφηθεί Ελληνας και να αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια. Η απόφαση δημοσιεύτηκε στις 14/5/2014, οπότε και ο κ. Jorgo Goro πήρε ελληνική ταυτότητα που εκδόθηκε από την Αστυνομική Διεύθυνση Ιωαννίνων, περιοχή την οποία δήλωσε ως τόπο μόνιμης διαμονής.

Να σημειωθεί πως την ίδια περίοδο που το ελληνικό κράτος παραχωρούσε την ελληνική ιθαγένεια στον κ. Jorgo Goro -ως ομογενή αλλοδαπό- ο ίδιος ως δήμαρχος Χειμάρρας -και δηλωμένος Αλβανός- συναινούσε στα σχέδια της κυβέρνησης Ράμα για εθνοτική και πολιτιστική αλλοίωση της περιοχής, επιβάλλοντας, στο πλαίσιο του αλβανικού «Καλλικράτη», συνένωση με τον μουσουλμανικό δήμο Βράνιστα. Μάλιστα έτσι πέτυχε την πρόσφατη επανεκλογή του στον Δήμο Χειμάρρας.

Ο σύντροφος Γκιέργκι

Ο 50χρονος Jorgo Goro είναι τέκνο μεικτού γάμου, αφού η μητέρα του Σεμινέ είναι Τουρκαλβανή μουσουλμάνα. Είναι απόφοιτος του Στρατιωτικού Λυκείου των Τιράνων που λειτουργούσε επί κομμουνιστικού καθεστώτος. Στη συνέχεια σπούδασε στη Στρατιωτική Ακαδημία, ενώ διορίστηκε στη θέση του γραμματέα της Νεολαίας του κόμματος στην ίδια σχολή μετά από έγκριση του δικτάτορα Ενβέρ Χότζα. Γρήγορα βρέθηκε να διδάσκει ως καθηγητής τα μελλοντικά στελέχη των αλβανικών Ενόπλων Δυνάμεων της εποχής.
 
Το 1990, με την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, ακολούθησε το μεγάλο κύμα μετανάστευσης προς την Ελλάδα ως Ελληνας Βορειοηπειρώτης. Μάλιστα έλαβε και το Ειδικό Δελτίο Ταυτότητας Ομογενή (ΕΔΤΟ), μπαινοβγαίνοντας ελεύθερα στα σύνορα. Στην Ελλάδα εργάστηκε ως τεχνίτης σε εταιρεία που κατασκευάζει πισίνες και σε διάφορες άλλες εργασίες, συνεχίζοντας ωστόσο να έχει σχέση με πρώην «συντρόφους» του, οι οποίοι μεταλλάχθηκαν από κομμουνιστές του Χότζα σε σοσιαλιστές. 

Ο αλβανικός εμφύλιος του 1997 και το σκάνδαλο με τις «πυραμίδες» που οδήγησε στην παραίτηση του Σαλί Μπερίσα σηματοδότησε την επιστροφή του κ. Jorgo Goro στην Αλβανία, όπου και εντάχθηκε στο Σοσιαλιστικό Κόμμα του Φάτος Νάνο με στόχο να ικανοποιήσει τη φιλοδοξία του να εκλεγεί δήμαρχος Χειμάρρας. Ωστόσο, παρά τις προσπάθειες, το 2000 δεν πήρε το χρίσμα και όταν το κατάφερε, το 2003, έχασε από τον ομογενή Βασίλη Μπολάνο, πρωταγωνιστώντας σε επεισόδια κατά ομογενών που κατηγόρησε στα αλβανικά δικαστήρια επειδή κρατούσαν την ελληνική σημαία! 

Την ίδια περίοδο ήταν ιδιοκτήτης beach bar στην παραλία της Χειμάρρας, ενώ, αξιοποιώντας στη συνέχεια τις γνωριμίες του στο κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα, διορίστηκε -για μία σχεδόν πενταετία- προϊστάμενος στον αλβανικό ΟΤΕ της πόλης και από το 2007 έως το 2011 διευθυντής σε υποκατάστημα γνωστής ελληνικής τράπεζας που λειτουργεί στη Χειμάρρα. 

Χρησιμοποιώντας μονίμως ανθελληνική φρασεολογία, επιχειρεί να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα για τον Δήμο Χειμάρρας το 2007, αλλά δεν παίρνει το χρίσμα από το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 θα καταφέρει τελικά να επικρατήσει του ομογενή Βασίλη Μπολάνου, έχοντας τη στήριξη του κρατικού μηχανισμού. Τότε ΚΕΑΔ και Ομόνοια -τα κόμματα που εκπροσωπούν την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία- είχαν κάνει ευθέως λόγο για εκλογικό αποτέλεσμα «βίας και νοθείας». 

Από τον Ιούλιο Καίσαρα στον καθολικό ιεραπόστολο

Ως δήμαρχος Χειμάρρας ταυτίστηκε απόλυτα με τις μεθοδεύσεις των Τιράνων να αλλάξουν τον ελληνικό χαρακτήρα της περιοχής, έχοντας στόχο τις παραθαλάσσιες εκτάσεις ομογενών. Δεν είναι τυχαίο ότι από τις πρώτες αποφάσεις του ήταν να εκδιώξει συνεργείο του ΟΑΣΕ από την περιοχή, που εργαζόταν προκειμένου να καταρτίσει ο δήμος Κτηματολόγιο, οπότε θα ξεκαθαριζόταν το ιδιοκτησιακό καθεστώς της γης και οι ομογενείς θα αποκτούσαν επιτέλους τίτλους ιδιοκτησίας, που πεισματικά τα Τίρανα -για ευνόητους λόγους- αρνούνται να τους αποδώσουν. Η ιδέα του να κατασκευάσει τεράστιο άγαλμα του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ιούλιου Καίσαρα στη Χειμάρρα, επειδή σύμφωνα με τον ίδιο πέρασε από την περιοχή, έγινε ανέκδοτο στην Αλβανία και έμεινε στα χαρτιά.

Σήμερα ο ίδιος είναι θιασώτης της τοποθέτησης ανδριάντα στη θέση της κατεδαφισμένης εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου του καθολικού επισκόπου και ιεραπόστολου Νίλο Καταλάνο -έζησε τον 7ο αιώνα-, ο οποίος προσπάθησε αποτυχημένα να στρέψει τους ελληνορθόδοξους κατοίκους της Χειμάρρας στον καθολικισμό ή την ουνία. Παρά τις αντιδράσεις κατοίκων της περιοχής, που μάλιστα στις πρόσφατες εκλογές τον υπερψήφισαν, ο κ. Jorgo Goro έδωσε το πράσινο φως για την κατεδάφιση της εκκλησίας, που ο πρωθυπουργός Εντι Ράμα αποκάλεσε προκλητικά «γκαράζ αυτοκινήτων». 

"Έλληνας" στην Ελλάδα, σκληρός Αλβανός στην Αλβανία

Ο κ. Jorgo Goro, που μπαινοβγαίνει ελεύθερα στην Ελλάδα -ως «σοσιαλιστής» είχε παλαιότερα και επίσημες επαφές με το ΠΑΣΟΚ στην Αθήνα- επιδεικνύοντας την ελληνική του ταυτότητα στα σύνορα, λειτουργεί αποδεδειγμένα ως σκληρός Αλβανός - και δικαίωμά του.

Ωστόσο, δημιουργούνται ερωτηματικά για τις ελληνικές αρχές που του απέδωσαν την ελληνική ιθαγένεια όταν με τη συμπεριφορά του (που ήταν γνωστή πριν από την κατάθεση της αίτησής του τον Ιούλιο του 2013) στρέφεται όχι μόνο κατά των ομογενών συμπατριωτών του στην Αλβανία, αλλά και κατά της χώρας που τον τίμησε αποδίδοντάς του την ελληνική ιθαγένεια. 

Ο ίδιος εμφανίζεται βασιλικότερος του βασιλέως. Πρόσφατα δήλωσε προκλητικά ότι στις δημοτικές εκλογές χρησιμοποίησε φυλλάδια στην ελληνική γλώσσα προκειμένου να ενημερωθούν οι «Αλβανοί» συμπατριώτες του που ζουν στην Ελλάδα. Ο ίδιος είναι απόλυτα ταυτισμένος με την εθνικιστική ρητορική της κυβέρνησης Ράμα, που θέλει τους Ελληνες της Χειμάρρας «δίγλωσσους» Αλβανούς. 

Μέσω του κ. Jorgo Goro τα Τίρανα προωθούν σχέδιο υφαρπαγής της περιουσίας των εκεί ομογενών. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην προσπάθεια αυτή παίζει και ο βουλευτής Αυλώνας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Κότσο Κοκδήμα, ελληνικής καταγωγής, από το χωριό Κηπαρό της Χειμάρρας, ο οποίος θεωρείται από τους πλέον ισχυρούς επιχειρηματίες σήμερα στην Αλβανία και από τους έμπιστους συνεργάτες του Ράμα, αν και παλαιότερα ήταν στο πλευρό του Σαλί Μπερίσα. Ο Κοκδήμα -που είναι και εκδότης εφημερίδας- αποκάλυψε πρόσφατα ότι θα είναι βασικός σπόνσορας σε εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν στο Πανεπιστήμιο Αυλώνας στη μνήμη του καθολικού ιεραποστόλου Καταλάνο.

Σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές, η κυβέρνηση Ράμα επιχειρεί να κερδίσει την εύνοια του Βατικανού αλλά και την ψήφο των καθολικών, οι οποίοι αγγίζουν το 17% του πληθυσμού της χώρας. Ωστόσο η Καθολική Εκκλησία της Αλβανίας καταδίκασε την κατεδάφιση του ναού, δηλώνοντας την υποστήριξη και συμπαράστασή της στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Οι Αλβανοί λειτουργούν όπως οι τζιχαντιστές

Παρά τις προειδοποιήσεις της ελληνικής πλευράς η αλβανική κυβέρνηση του Έντι Ράμα προχώρησε στο αδιανόητο: Κατεδάφισε μέσα στη νύχτα τον ιερό ναό του Αγίου Αθανασίου στους Δρυμμάδες Χειμάρρας. 

Η αντίδραση της ελληνικής διπλωματίας ήταν άμεση και σκληρή. Με δήλωσή του, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Κωνσταντίνος Κούτρας επισημαίνει ότι καταστροφή ιερών τόπων και αντικειμένων λατρείας νομίζαμε ότι γινόταν μόνο από τους τζιχαντιστές, παραλληλώντας ευθέως τις ενέργειες και αποφάσεις της κυβέρνησης του Έντι Ράμα με τις φρικιαστικές πράξεις του Ισλαμικού Κράτους. 

«Η καταστροφή ιερών τόπων και αντικειμένων λατρείας ελάμβανε χώρα, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, στον ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής και της Β. Αφρικής από τους τζιχαντιστές. Σήμερα, είδαμε αυτό να γίνεται πράξη και στη γειτονική χώρα, την Αλβανία» τονίζει ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών.

«Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος» συνεχίζει με έναν βαρύ υπαινιγμό ο Κωνσταντίνος Κούτρας, επί της ουσίας προαναγγέλοντας αλλαγή στάσης της Αθήνας σε όλα τα θέματα που μπορεί να ενδιαφέρουν διμερώς τα Τίρανα και τα οποία εξαρτώνται από τη συναίνεση των ελληνικών κυβερνήσεων, είτε πρόκειται για την ευρωπαϊκή πορεία της Αλβανίας είτε για οτιδήποτε άλλο. 

«Για τις εν προκειμένω κινήσεις της Ελλάδας προς την Αλβανία και προς τη Διεθνή Κοινότητα θα ενημερωθείτε άμεσα. Ουδέν σχόλιο περαιτέρω» καταλήγει ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων αναφορικά με την σημερινή κατεδάφιση του Ιερού Ναού του Αγίου Αθανασίου στους Δρυμμάδες Χειμάρρας. 

 
Ο παραλληλισμός της κατεδάφισης του Αγίου Αθανασίου στους Δρυμμάδες της Χειμάρρας με όσα κάνουν οι τζιχαντιστές στην Συρία και αλλού δείχνει το μέτρο της αντίδρασης της Αθήνας που αναμένεται να ενημερώσει ταχύτατα τους Ευρωπαίους εταίρους και τις Ηνωμένες Πολιτείες για την απαράδεκτη αλλά και τρομακτική κίνηση της κυβέρνησης μιας χώρας που έχει ευεργετηθεί από την Ελλάδα να ισοπεδώσει μέσα στη νύχτα έναν ιερό ναό εν λειτουργία ενώ τα εκκλησιαστικά αντικείμενα και οι ιερές εικόνες βρίσκονταν στο εσωτερικό του...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Πωλούνται σε τιμή ευκαιρίας είκοσι F-16!

Για να ανταπεξέλθουν οι Ένοπλες δυνάμεις στις περικοπές 300.000.000 €. Έντονες αντιδράσεις του ΓΕΑ για τη μείωση των μαχητικών αεροσκαφών

Σε οικονομικό αδιέξοδο κινδυνεύουν να οδηγηθούν οι Ένοπλες Δυνάμεις εξαιτίας των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η κυβέρνηση για περικοπές.
Να σημειωθεί ότι σήμερα οι αμυντικές δαπάνες ανέρχονται σε περίπου 1,3 δισ. ευρώ, οπότε οι περικοπές 100.000.000 ευρώ φέτος και 200.000.000 ευρώ το 2016 θα δημιουργήσουν πολλά προβλήματα. Και τούτο παρότι συνήθως στο τέλος του οικονομικού έτους το ΥΠΕΘΑ επιστρέφει περίπου 100.000.000, τα οποία δεν κατόρθωσε να απορροφήσει λόγω γραφειοκρατικών καθυστερήσεων. Η περικοπή ουδόλως θα επιταχύνει τις διαδικασίες ώστε να επέλθει μια εξισορρόπηση.

Υπενθυμίζεται ότι το ύψος του 1,3 δισ. ευρώ θεωρούνταν ελάχιστο απαραίτητο όριο στο οποίο οδηγηθήκαμε μετά τη μείωση του Προϋπολογισμού κατά 500.000.000 ευρώ στα προηγούμενα χρόνια.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Δεν ξεχνώ: 41 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο

Η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο με την κωδική ονομασία «Αττίλας» ξεκίνησε την αυγή της 20ης Ιουλίου 1974, με αποβατικές και αεροπορικές επιχειρήσεις. Συμμετείχαν συνολικά γύρω στους 40.000 άνδρες υπό τη διοίκηση του αντιστρατήγου Νουρετίν Ερσίν. Η αντίδραση της ελληνικής πλευράς εκδηλώθηκε με μεγάλη καθυστέρηση. Η Τουρκία υποστήριξε ότι δεν επρόκειτο για εισβολή, αλλά για «ειρηνική επέμβαση», με σκοπό την επαναφορά της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο, που είχε καταλυθεί από το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου (15 Ιουλίου 1974).

Τα τουρκικά αποβατικά σκάφη άρχισαν να αποβιβάζουν δυνάμεις ανενόχλητα στην περιοχή Πέντε Μίλι, οκτώ χιλιόμετρα δυτικά της Κερύνειας, λίγο μετά τις 5 το πρωί της 20ης Ιουλίου. Σχεδόν ταυτόχρονα, σμήνη τουρκικών αεροπλάνων άρχισαν τις επιθέσεις, συνεχώς και κατά κύματα κατά της ευρύτερης περιοχής της Κερύνειας και της Λευκωσίας, ενώ άλλα αεροσκάφη και ελικόπτερα επιχειρούσαν ρίψεις αλεξιπτωτιστών σε επίκαιρα σημεία. Οι κάτοικοι βρέθηκαν στο έλεος των εισβολέων. Άοπλοι πολίτες δολοφονήθηκαν, γυναίκες βιάστηκαν και αιχμάλωτοι στρατιώτες εκτελέστηκαν.

Η αντίδραση της ελληνικής πλευράς ήταν ανεξήγητα αργοπορημένη. Παρ’ ότι το ελληνικό Πεντάγωνο γνώριζε τις κινήσεις των Τούρκων, θεωρούσε ότι μπλοφάρουν. Μόλις στις 8:40 το πρωί δόθηκε επισήμως από την Αθήνα η εντολή εφαρμογής των πολεμικών σχεδίων, ενώ το ελληνικό ραδιόφωνο (το ΕΙΡΤ εν προκειμένω), μετέδωσε την είδηση γύρω στις 11 το πρωί. Η καθυστερημένη κινητοποίηση έδωσε τη δυνατότητα στους Τούρκους εισβολείς να παγιώσουν τις θέσεις τους και να δημιουργήσουν προγεφύρωμα από το Πέντε Μίλι της Κερύνειας προς τον Άγιο Ιλαρίωνα, έχοντας ως αντικειμενικό στόχο τη σύνδεσή του με τον τουρκοκυπριακό θύλακο της Λευκωσίας.

Οι μονάδες της Εθνικής Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ, όταν κινητοποιήθηκαν άρχισαν να πολεμούν με ηρωική αυτοθυσία, χωρίς μάλιστα να διαθέτουν αεροπορική κάλυψη και σύγχρονο οπλισμό. Αριθμούσαν γύρω στους 12.000 άνδρες (ελληνοκύπριους και ελλαδίτες), υπό τη διοίκηση του ταξιάρχου Μιχαήλ Γεωργίτση, που είχε το γενικό πρόσταγμα στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. Στο μεταξύ, άρχισε να κινητοποιείται και ο ελληνοκυπριακός ανδρικός πληθυσμός και να μετέχει στον άνισο αγώνα με ό,τι διέθετε ο καθένας, πυροβολώντας από τις στέγες των σπιτιών του κατά των εισβολέων αλεξιπτωτιστών.

Στην Αθήνα, η κυβέρνηση αιφνιδιασμένη από την εξέλιξη των γεγονότων αρχίζει να παρουσιάζει εικόνα διάλυσης. Κηρύσσει γενική επιστράτευση, η οποία εξελίσσεται σε φιάσκο, δείχνοντας την τραγική κατάσταση που βρισκόταν ο Ελληνικός Στρατός. Και να σκεφθεί κανείς ότι την Ελλάδα κυβερνούσαν οι στρατιωτικοί και ο Στρατός αν μη τι άλλο θα έπρεπε να βρισκόταν σε υψηλό επιχειρησιακό επίπεδο.

Ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών Τζόζεφ Σίσκο, που βρίσκεται και πάλι στην Αθήνα ως εντολοδόχος του Κίσινγκερ, συναντάται στο Πεντάγωνο με το αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγό Μπονάνο. Ο παριστάμενος Δημήτριος Ιωαννίδης σε οργίλος ύφος απευθύνεται προς τον Σίσκο «Μας εξαπατήσατε... Ημείς θα κηρύξωμεν πόλεμον!» και αποχωρεί από τη σύσκεψη. Έκτοτε, τα ίχνη του αόρατου δικτάτορα χάνονται. Ο Σίσκο στη διάρκεια της ημέρας μάταια αναζητεί αρμόδιο για συνομιλίες.

Αργά το βράδυ, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ εκδίδει το υπ’ αριθμόν 353 ψήφισμα, με το οποίο καλεί σε κατάπαυση του πυρός και σε αποχώρηση από την Κύπρο του «ξένου στρατιωτικού δυναμικού». Παρά την ομόφωνη έγκρισή του, αγνοείται από την Τουρκία, η οποία έχοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων επείγεται να εφαρμόσει πλήρως τα σχέδια της. Γενικά, η διεθνής αντίδραση κατά του «Αττίλα» είναι χλιαρή.

Την επομένη, 21 Ιουλίου, οι μάχες στην Κύπρο συνεχίζονται με ιδιαίτερη σφοδρότητα. Στόχος των ελληνικών δυνάμεων στην Κύπρο είναι να αποκόψουν τον τουρκοκυπριακό θύλακο της Λευκωσίας από το προγεφύρωμα της Κερύνειας. Οι Έλληνες στρατηγοί απορρίπτουν εισήγηση για επέμβαση στην Κύπρο, προβλέποντας αποτυχία του σχετικού εγχειρήματος. Δύο ελληνικά υποβρύχια που πλέουν προς την Κερύνεια διατάσσονται να επιστρέψουν στην Ελλάδα.

Οι Τούρκοι εισβολείς, παρά την αριθμητική τους υπεροχή και την ποιοτική υπεροχή του οπλισμούς τους, αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα. Μάλιστα, από ασυνεννοησία η τουρκική αεροπορία βυθίζει το αντιτορπιλικό Κοτσατεπέ (D-354), το οποίο εξέλαβε για ελληνικό πλοίο και προκαλεί ζημιές σε άλλα δύο τουρκικά αντιτορπιλικά.

Την ίδια μέρα, σημειώνεται δραστηριοποίηση του αμερικανικού παράγοντα για την επίτευξη ανακωχής. Ο Σίσκο, που πηγαινοέρχεται μεταξύ Αθηνών και Άγκυρας, δεν βρίσκει κάποιον αρμόδιο στην Αθήνα να διαπραγματευτεί, καθώς όλοι οι αρμόδιοι έχουν εξαφανιστεί. Την ευθύνη αναλαμβάνει τελικά ο αρχηγός του Ναυτικού, ναύαρχος Πέτρος Αραπάκης, ο οποίος σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Κίσινγκερ συμφωνεί η ανακωχή να ισχύσει από τις 4 το απόγευμα της 22ης Ιουλίου.

Στις 2 το πρωί της 22ας Ιουλίου, 12 ελληνικά μεταγωγικά τύπου Νοράτλας, που μετέφεραν καταδρομείς στο νησί, βάλλονται, κατά λάθος, από φίλια πυρά πλησίον του αεροδρομίου της Λευκωσίας, με αποτέλεσμα το ένα από αυτά να καταρριφθεί (4 μέλη του πληρώματος και 27 καταδρομείς έχασαν τη ζωή τους), ενώ άλλα δύο να πάθουν σοβαρές ζημιές. Την ίδια ημέρα, οι Τούρκοι εισβολείς εντείνουν τις επιχειρήσεις τους. Αποβιβάζουν άρματα μάχης και το μεσημέρι καταλαμβάνουν την πόλη της Κερύνειας.

Στις 4 το απόγευμα αρχίζει να τηρείται η ανακωχή κατά τα συμφωνηθέντα, η οποία όμως θα παραβιασθεί αρκετές φορές από τους εισβολείς. Σ’ αυτό το χρονικό σημείο, οι Τούρκοι ελέγχουν το 3% του Κυπριακού εδάφους, έχοντας δημιουργήσει ένα προγεφύρωμα, που συνδέει την Κερύνεια με τον τουρκοκυπριακό θύλακο της Λευκωσίας.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Το ένδοξο παρελθόν του θείου του Ευκλείδη Τσακαλώτου, Θρασύβουλου Τσακαλώτου

Ο αξιωματικός Θρασύβουλος Τσακαλώτος είχε μια πλούσια στρατιωτική καριέρα καθώς έζησε σε μια περίοδο αλλεπάλληλων πολεμικών συγκρούσεων. Πολέμησε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Μικρασιατική εκστρατεία, στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμος, στον εμφύλιο και τα Δεκεμβριανά. Μετά το τέλος του εμφυλίου, ανέλαβε επιτελικές θέσεις στον στρατό και διατέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Αποστρατεύτηκε το 1952 με τον βαθμό του αντιστράτηγου.

Ο Θρασύβουλος Τσακαλώτος γεννήθηκε στις 3 Απριλίου του 1897 στην τουρκοκρατούμενη Πρέβεζα, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Το 1910 έφυγε για την Αλεξάνδρεια, όπου ζούσε ήδη ο αδελφός του (και παππούς του Ευκλείδη). Εκεί αποφοίτησε από το ελληνικό γυμνάσιο, αλλά δεν έμεινε. Έφυγε για την Αθήνα όπου σπούδασε στη σχολή Ευελπίδων και το 1916, άρχισε η στρατιωτική του καριέρα. Ως αξιωματικός, πήρε μέρος σε σημαντικές μάχες του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και της Μικρασιατικής εκστρατείας. Στον πόλεμο του ’40 συνταγματάρχης πια, διακρίθηκε στην αναχαίτιση των Ιταλών στην Ήπειρο και οι συνάδελφοί του διέκριναν εύκολα τις στρατιωτικές του αρετές και το ηγετικό του ταλέντο.

Το 1943 έφυγε από την Ελλάδα και έφθασε στην Αίγυπτο όπου υπήρχε συγκροτημένος ελληνικός στρατός. Ανέλαβε διοικητής του κέντρου εκπαίδευσης Ελλήνων στρατιωτών και αργότερα διοικητής της Γ’ ορεινής ταξιαρχίας. Η Γ’ ορεινή ταξιαρχία πολέμησε στη μάχη του Ρίμινι στην Ιταλία και τον χειμώνα του ’44 στη μάχη της Αθήνας, δηλαδή τα Δεκεμβριανά, εναντίον των αριστερών. Ο Στέφανος Κασιμάτης σε άρθρο του στην «Καθημερινή» περιγράφει ένα περιστατικό, που -όπως αναφέρει- δείχνει τις ικανότητες του Τσακαλώτου ως αξιωματικού: « Σε σημαντικό βαθμό, του οφείλουμε ότι η Αθήνα δεν έπεσε στα χέρια του ΚΚΕ τον Δεκέμβριο του 1944.

Διότι στην περίφημη σύσκεψη της 11ης Δεκεμβρίου, στον στρατώνα «Παραπηγμάτων» (εκεί περίπου όπου σήμερα βρίσκεται το Μέγαρο Μουσικής), όταν ο Ρόναλντ Σκόμπυ ανακοίνωσε την απόφασή του, οι υπό τη διοίκησή του δυνάμεις, ελληνικές και βρετανικές, να αποσυρθούν στο Δέλτα του Φαλήρου και να εγκαταλείψουν το κέντρο της πρωτεύουσας, ο Τσακαλώτος, ως διοικητής της ηρωικής ΙΙΙ Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας, ήταν εκείνος που αντέδρασε εντόνως. Ανακοίνωσε στους Βρετανούς την αμετάκλητη απόφασή του ότι η ΙΙΙ ΕΟΤ θα έμενε να υπερασπισθεί την πρωτεύουσα και τη θέση του αυτή, τεκμηριωμένη με στρατιωτικά επιχειρήματα, αργότερα παρέδωσε και γραπτώς στον Ρ. Σκόμπυ.

Την επομένη, όταν έφθασαν στην Αθήνα ο στρατάρχης Αλεξάντερ και ο υπουργός για θέματα Μεσογείου Χ. Μακ Μίλαν (ο μετέπειτα πρωθυπουργός, 1957-1963) και επαναλήφθηκε η σύσκεψη, η απόφαση του Σκόμπυ ανακλήθηκε. Η νέα εντολή που δόθηκε στους αμυνομένους ήταν να κρατήσουν τη διάταξη των δυνάμεών τους πάση θυσία και αποφασίστηκε η μεταφορά, το ταχύτερο δυνατόν, της βρετανικής 4ης Μεραρχίας από την Ιταλία, ώστε να εκδιωχθεί ο στρατός του ΚΚΕ και να αποσοβηθεί ο κίνδυνος της «λαοκρατίας», που ποτέ δεν ήταν μεγαλύτερος όσο εκείνη την κρίσιμη νύκτα της 11ης Δεκεμβρίου». Μετά ακολούθησε ο εμφύλιος. Το 1948 ως διοικητής του Α’ σώματος στρατού πραγματοποίησε μεγάλες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην Πελοπόννησο. Στη συνέχεια ανέλαβε το Β” σώμα στρατού και ηγήθηκε πλέον της τελικής μάχης που οδήγησε στην ήττα του δημοκρατικού στρατού και στη λήξη του εμφυλίου πολέμου.

Τον Μάιο του 1951, ο Τσακαλώτος έγινε αρχηγός του ΓΕΣ. Λίγο πριν αναλάβει τα καθήκοντά του, ήρθε σε ρήξη με τον βασιλιά Παύλο γιατί δεν εκτέλεσε την εντολή του να συλλάβει τον Παπάγο. Βέβαια αργότερα συγκρούστηκε και με τον Παπάγο, καθώς «κυνήγησε» την παραστρατιωτική οργάνωση ΙΔΕΑ, που είχε ως σκοπό τη διάλυση του κομμουνιστικού κινήματος.

Η συνάντηση με τον Βαφειάδη Ο Τσακαλώτος υπήρξε επίσημα υποστηρικτής της δεξιάς και αντικομμουνιστής. Σε απόσπασμα από τα απομνημονεύματά του, που δημοσιευόταν στην εφημερίδα Ακρόπολις, διαβάζουμε: «Αξίζει τον κόπο σαν ανακεφαλαίωση και κατανόηση της κομμουνιστικής προδοσίας, να αναγραφή το κάτωθι ημερολογιακόν μνημόνιον του μίσους του κομμουνισμού κατά της Ελλάδος, όπως ανεγράφη εις Αθηναϊκήν εφημερίδαν της 8ης Νοεμβρίου του 1958. Κανείς Έλλην δεν πρέπει να ξεχνά, μαζί με το τόσο χυθέν αίμα, τις προσπάθειες αυτές του κομμουνισμού και δεν πρέπει να πιστεύη ποτέ τις κομμουνιστικές σειρήνες».

Παρ’ ολ’ αυτά, ο Τσακαλώτος δεν υιοθέτησε ποτέ ακραίες απόψεις και φανατική συμπεριφορά. Αντίθετα. Τον Μάιο του 1984, συναντήθηκε με τον αντίπαλό του από τον Εμφύλιο, Μάρκο Βαφειάδη, σε μια προσπάθεια και των δύο να δείξουν δημόσια ότι ο εμφύλιος ήταν μαύρη σελίδα στην ελληνική ιστορία.

Η ιστορική συνάντηση των δύο αντρών, που ήταν εγκάρδια, έγινε στην ιταλική τηλεόραση και ο διάλογος ήταν συμβολικός:

-Τσακαλώτος: Κάναμε λάθος τότε.
-Βαφειάδης: Μάλλον στρατηγέ μου. «Ήταν όλοι καλοί Έλληνες», κατέληξαν οι δύο πρώην αντίπαλοι, αναφερόμενοι στους εκατέρωθεν νεκρούς του εμφυλίου.

Το φιλελεύθερο πνεύμα του Τσακαλώτου, αποδείχτηκε και το 1985 όταν δήλωσε δημόσια ότι αισθάνεται τον Ανδρέα Παπανδρέου σαν αδελφό του και στήριξε το ΠΑΣΟΚ στις τότε εκλογές. Ο Θρασύβουλος Τσακαλώτος έφυγε από τη ζωή τον δεκαπενταύγουστο του 1989. Πριν πεθάνει, είχε αρνηθεί οικόπεδα που του παραχωρήθηκαν τιμής ένεκεν και με τη σειρά του τα παραχώρησε σε μέλη του συνεταιρισμού των αξιωματικών. Ο σημερινός υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι συγγενής του, καθώς ο αδελφός του στρατηγού, ήταν παππούς του υπουργού.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »